IAN BROWN

Ian Brown. Unfinished Monkey Business (Polydor 539 565)

Toen de Britse band Stone Roses in 1996 uit elkaar gingen, leek het alsof gitarist John Squire degene was die het talent met zich meenam. Van de altijd wezenloos kijkende en klinkende zanger Ian Brown was muzikaal weinig meer te verwachten. Maar zijn eerste solo-cd Unfinished Monkey Business doet dit vooroordeel teniet.

Ian Brown maakte een aantal songs die wat betreft psychedelische omfloerstheid de nummers van de Stone Roses naar de kroon steken. Hij laat de gitaren suizen, schuren, gierend soleren - en dat liefst allemaal tegelijk. Maar groot verschil met de psychedelica van de Stone Roses is dat Brown heel wat minder netjes is geweest. Toen The Second Coming, de tweede en laatste Roses-cd, na vijf jaar in de studio eindelijk af was, zat er geen leven meer in. Het eindeloze schaven had keurige maar bloedeloze liedjes opgeleverd.

Brown heeft ervan geleerd, vandaar dat hij nu ruwe versies als de definitieve songs heeft gebruikt. Zo kan er ook een onduidelijk, langgerekt nummer tussen zitten, zoals Lions dat halverwege de zeven minuten veranderd van een kaal geïnstrumenteerde meezinger ('There are no lions in England') in een reggae-deuntje. Unfinished Monkey Business is aangenaam pretentieloos. Soms wat tam - Brown zingt nog altijd wezenloos - maar meestal brutaal en recht voor zijn raap.