Haagse Harries en kouwe aardappelen

Ik was 27 en met 123 kilo veel te zwaar. Om gewicht te verliezen ging ik boksen. In de jaren daarvoor had ik gevaren en aan boord weleens gebokst. Ik wist zodoende dat het een fysiek zware sport is, perfect om wat kilootjes kwijt te raken. Na vier maanden was er veertig kilo af.

Omdat ik enthousiast was geworden, ging ik door. Daarnaast was en is Kristalijn een vreselijk leuke vereniging. Alle lagen van de bevolking zitten erop: Haagse Harries, dasjes met een kouwe aardappel, studenten, kleine boefjes en ook een enkele grote.

In het begin heb ik ook wedstrijdjes gebokst. Maar nadat ik een keer zwaar was neergegaan, leek het me beter daarmee te stoppen. Toen werd me gevraagd of ik hulptrainer wilde worden. Die hadden ze nodig op dat moment. Als ze toen een schoonmaker nodig hadden gehad, hadden ze me waarschijnlijk daarvoor gevraagd. Afijn, zo werd ik eerst hulptrainer en later trainer/coach. Allemaal oud papier, liefdewerk.

De afgelopen 25 jaar heb ik duizenden jongens getraind. Twee maanden geleden ben ik echter gestopt. Het werd me te veel, ook omdat ik sinds een aantal jaren weer een baan heb. Daarnaast gingen mijn dochters het huis uit en vond ik het voor mijn vrouw niet leuk dat ze dan altijd alleen moest eten. Nu train ik alleen als invaller. En ga ik nog vaak kijken. Je hebt toch een band met al die mensen, hè.

Toen ik afscheid nam, ging er veel door me heen. De jongens hadden een avondje georganiseerd, ik kreeg een cadeau en mijn vrouw bloemen. Dan besef je dat al die jongens om je geven en nog aan je vrouw denken ook. Dat geeft een fijn gevoel, weet je wel. Wat klink ik opeens lullig hè, zo emotioneel.