De soliste is haar eigen trainer

Corrie de Bruin won verrassend de bronzen medaille bij de EK atletiek. Voor een kogelstootster staat ze met haar 21 jaar vroeg aan de top. De Bruin is haar eigen trainster en wil niets met de Nederlandse officials te maken hebben. “Het gaat toch goed zo?”

Haar broer Erik was in zijn tijd als topatleet ook erg op zichzelf. In dezelfde achtertuin van het ouderlijke huis in Hardinxveld-Giessendam werkt nu Corrie de Bruin aan haar sportloopbaan. Er ligt een betonnen plateau van waaruit ze haar kogels stoot, zo'n zestig per dag. Zelfs de krachttrainingen doet ze thuis in de openlucht. Weer of geen weer. “Ja, er is bij ons wel een sportschool, maar daar zitten van die huisvrouwtjes op fietsjes. Dat is niets voor mij.”

De Bruin is haar eigen trainster. Ze kent haar eigen lichaam het beste, zegt ze. Ze wordt geadviseerd door haar moeder, zelf een voormalig discuswerpster, en door haar broer. Sinds Erik met zijn vrouw, topzwemster Michelle Smith, de grootste tijd van het jaar in Ierland woont, loopt het contact voornamelijk via e-mails op Internet. “Ik meld me per dag wel tien keer aan op de computer”, vertelt De Bruin. “Zo onderhoud ik mijn sociale contacten. Ik heb weinig tijd om met mensen om te gaan.”

Meteen na de prijsuitreiking in Valencia zocht De Bruin met de bronzen medaille om haar nek een stille plek op om haar ouders en Erik te bellen. Ze liet haar tranen de vrije loop. Niemand mocht dat zien. “Mijn emotie wil ik alleen maar delen met mensen die bijzonder voor me zijn. Daar heeft de rest van Nederland geen recht op”, sprak ze twee uur later klare taal. Eerst had ze zich nog bij de dopingcontrole gemeld zodat ze zichzelf daarna weer helemaal in het gareel had. “Nu zit de handrem er weer op.”

De Bruin wekt de indruk met haar familie voortdurend een strijd te moeten leveren tegen de boze buitenwereld. Zo wil ze met de trainers van de Nederlandse bond niets te maken hebben. Adviezen en steun van die kant zijn niet aan haar besteed. “Nee, daar doen wij niet aan”, aldus De Bruin. Charles van Commenée, bondscoördinator voor de werpnummers, zegt het “vreemd en onprettig” te vinden dat hij geen contact met de atlete heeft. “Corrie communiceert sinds mei van het vorig jaar niet meer met mij. Je moet haar zelf maar vragen waarom niet.” De uitleg van De Bruin: “Dat zijn familiezaken.” Meer wilde ze er niet over zeggen. Het zou er mee te maken hebben dat haar broer Erik geen bondscoach meer is.

De Bruin droeg zaterdag tijdens de pauzes tussen haar worpen een opmerkelijke sweater met de naam Ireland op de rug. Het was niet als provocatie bedoeld, zei ze, wel als een eerbetoon aan Erik. Het kledingstuk is van haar schoonzus Michelle en komt uit Atlanta waar de zwemster onder leiding van haar Nederlandse echtgenoot in 1996 drie gouden olympische medailles won. “Als ik zo gekleed ga, kan iedereen zien dat ik een De Bruin ben”, legde Corrie uit.

Het zorgde in Valencia voor de nodige verwarring, een Nederlandse atlete die er als een Ierse uitzag. Technisch directeur Bert Paauw vond het eigenlijk ook wel raar. Hij was echter uiterst voorzichtig in zijn uitspraken om maar geen problemen te veroorzaken. “Ik zal er te zijner tijd eens met Corrie over praten. Misschien brengt die trui haar wel geluk.” “Welnee!”, reageerde De Bruin. “Hoe kan een trainingspak nou geluk brengen? Het gaat er om wat je als atlete doet.”

Paauw: “Het is vreemd dat de jury er niets van heeft gezegd. De reglementen zeggen dat je alleen in de kleuren van je eigen land in de zaal mag staan.” Het irriteerde De Bruin dat haar kleding ter discussie werd gesteld. “Waarom moet er altijd iets rottigs worden gezocht? Niemand heeft er iets van gezegd. Waarom zou het ook niet mogen? Dus dan zou je ook niet een gewoon effen shirt mogen dragen. Wat een onzin!”

In de catacomben van het sportpaleis kwam Van Commenée de medaillewinnares feliciteren. “We mogen dan wel niet met elkaar praten, maar ik heb wel bewondering voor haar prestaties.” De Bruin later: “We zeggen elkaar heus wel gedag. Het is pure beleefdheid. Dat moet je op kunnen brengen.” Maar pogingen om de onderlinge verhoudingen te verbeteren hebben volgens haar geen enkele zin. “Het zit veel te diep. Waarom zouden we ook wat veranderen? Het gaat toch goed zo?”

Daar heeft ze gelijk in. Kogelstootster De Bruin maakte dit seizoen veel indruk. Zeven van haar tegenstanders bij de EK hadden verder gegooid dan zij. Maar De Bruin, de jongste van de zeventien deelneemsters - 18 jaar jonger dan de oudste, de 39-jarige Britse Judy Oakes - won wel het brons. Liefst vier keer verbeterde ze haar nationale record. Na de eerste ronde stond ze zelfs nog even eerste, na de vierde ronde tweede.

In de laatste twee pogingen namen de Russin Irina Korzhanenko en Vita Pavlysh uit Oekraïne definitief afstand met worpen van twintig meter. Bij de laatste poging van de nummer vier van het klassement, Krystyna Danilczyk werd het nog even spannend. De Poolse kwam uiteindelijk zestien centimeter te kort voor het brons.

De Bruin was zichtbaar blij met haar worpen, de ene keer stak ze één vinger in de lucht, de andere keer beide armen. De Bruin moest haar feestjes steeds alleen vieren. Er zat geen bekende op de tribune met wie ze, zoals alle atleten doen, even oogcontact kon hebben. Haar ouders waren thuis, Erik gaf vanuit Hilversum bij de NOS commentaar bij de beelden van de EK. “Als atleet moet je het alleen kunnen doen”, verklaarde De Bruin naderhand.

“Als ik iemand nodig had gehad, zou ik wel iemand hebben meegenomen. Nee, ik heb er thuis met mijn moeder geen woord over gesproken. Ze wist wat ik wilde.” Wel gaf De Bruin toe dat ze het na afloop van haar mooie prestatie jammer vond dat er niemand was om het samen met haar te vieren. Nu moest ze het met een paar telefoongesprekken doen.

Haar verste worp in Valencia, 18,97 meter, was liefst 81 centimeter verder dan haar record uit 1997. Toch was De Bruin zelf niet echt verrast. Ze heeft in een jaar veel aan kracht gewonnen. “Ik wist dat ik ver kon stoten”, verklaarde ze. “Ik had twee dagen voor de EK op de training achttien meter gegooid en dat was me nog niet eerder gebeurd. Meestal gooi ik in de wedstrijd dan zo'n tachtig centimeter verder. Dat klopte dus wel een beetje. Maar ik had hier niet het gevoel van: dit is het maximum, dit is extreem. Het voelde normaal aan.”

Dat belooft wat voor de toekomst. De Bruin heeft echter nog geen keuze gemaakt tussen kogelstoten en discuswerpen. Vanaf volgend jaar wil ze op een van de twee onderdelen verder. “Ik heb altijd gedacht dat ik een discuswerpster zou worden.” Nu kan het bijna niet anders dan dat ze voor kogelstoten gaat kiezen. Het voordeel van die discipline is dat ze niet zo veel begeleiding nodig heeft omdat het een kwestie van pure kracht is. Discuswerpen is daarentegen een technisch nummer.

De medaille van Valencia noemt ze haar “eerste echte”. Eerder werd De Bruin wel Europees- en wereldkampioene bij de jeugd. “Dat was gewoon heel leuk.” De Bruin doet al sinds haar zestiende mee bij de senioren. Meestal kwam ze bij de grote titeltoernooien niet door de kwalificatie heen. “Dat was best moeilijk. Gelukkig won ik dus wel de junioren. Kreeg ik er nog wat voor terug.”

De Bruin vloog gisteravond al naar huis. Dat was zo gepland. Ze wist bij voorbaat dat Hardinxveld-Giessendam niet zou uitlopen. “Ze weten het daar niet eens, joh”, zei ze zaterdagavond laconiek. “Ik hoef ook geen aandacht.” Broer Erik kreeg na zijn zilveren WK-medaille in 1991 wel een officiële ontvangst in het Zuid-Hollandse dorp. Corrie: “Maar dat vind ik wat anders. Die prestatie had toch wel meer waarde dan deze.”

    • Hans Klippus