Van Langen schrikt nog van elk pijntje

VALENCIA, 28 FEBR. Ze is met haar 31 jaar veruit de oudste van de Nederlandse atletiekploeg. Toch was Van Langen gisteren bij de EK indoor in Valencia een soort debutante. Sinds 1995, toen ze aan de WK meedeed, was de veelvuldig door blessures geplaagde atlete niet meer aanwezig op een titeltoernooi. “Ik was de hele dag zenuwachtig”, gaf Van Langen toe, nadat ze zich met een tweede plaats in haar serie voor de halve finale had gekwalificeerd. “Je weet nooit hoe het in zo'n wedstrijd zal gaan. Er zijn altijd van die mafkezen die het tempo heel hoog houden.”

Ze was na haar race vermoeider dan ze had gewacht. “Ik had macht, maar dan wel macht voor een tijd van 2,05”, realiseerde Van Langen zich. “Eigenlijk had ik niet zo moe moeten zijn.” Ze zal in Valencia hoogstwaarschijnlijk ook geen medaille winnen. Dat is nog te hoog gegrepen. Met een finaleplaats, morgenavond, zou ze al tevreden zijn.

Velen hadden verwacht dat Van Langen nooit meer op een EK of WK zou lopen. Ze was na jarenlang blessureleed al afgeschreven. Maar zelf twijfelde ze wel eens, maar gaf nooit op. Haar doorzettingsvermogen werd beloond. Op Schiphol moest ze zich afgelopen woensdag voorstellen aan het grootste deel van de Nederlandse ploeg, zo lang was ze er uit geweest. Bij het opwarmen voor haar wedstrijd van gisteren viel de nervositeit van haar af. “Ineens dacht ik: hé, dit is gewoon leuk. Ik ben er weer.”

Ze had het voor het seizoen aangekondigd: dit is de laatste poging. Als ze dit jaar weer langdurig geblesseerd zou raken, zou ze het definitief voor gezien houden. Het Jaar van Alles of Niets. De behandelingen van de fameuze Duitse arts Müller-Wohlfahrt schijnen haar van de pijn aan haar achillespezen af te hebben geholpen. De wonderdokter was haar laatste strohalm. Hij vroeg “society-prijzen” voor zijn injecties, maar Van Langen betaalde ze graag. Het was een aanslag op haar spaargeld, maar ze zag het als een investering. Een investering voor misschien nog een jaar of drie lekker hard lopen.

Helemaal zeker van haar genezing is de atlete nog niet. De angst blijft, elk pijntje doet haar bijna verstarren. “Ik durf nauwelijks een wedstrijd in mijn agenda te noteren. Dat heb ik van die rottijd overgehouden.” Want hoe vaak werden haar plannen niet verstoord door blessures? Ze werd er gek van. Samen met haar trainer Ronald Klomp, de opvolger van Frans Thuys, probeerde ze de moed er in te houden.

De atletiekunie KNAU had haar inmiddels uit de topselectie gezet. Daardoor kreeg ze van die zijde geen financiële steun meer. Van Langen was onaangenaam verrast, vooral omdat ze in een gesprek met technisch directeur Bert Paauw niets van de plannen van de bond te horen kreeg. Ook die tegenslag heeft ze alweer verwerkt. In Valencia valt Van Langen de aanwezige bondsvertegenwoordigers niet om hun nek, maar doet wel heel gewoon tegen ze. Maar als de KNAU haar straks weer zou willen helpen, zal ze hartelijk voor de eer bedanken. “Voor die paar centen ga ik mijn ziel niet verkopen.” Van Langen doet het in vervolg wel alleen.

Haar deelname aan de EK is voor haar de eerste stap op weg naar de top. “Ik wil nog één keer een hele goede tijd lopen of een titel winnen”, zegt de olympisch kampioene van 1992.

Met Van Langen plaatsten nog drie Nederlanders zich gisteravond voor de halve finales van de 800 meter, Stella Jongmans bij de vrouwen en Marko Koers en Gert-Jan Liefers bij de mannen. Ze wonnen alledrie overtuigend hun serie. Het zorgde op de eerste EK-dag eindelijk voor wat plezier in het Nederlandse kamp. De andere atleten, die in actie kwamen, presteerden op een enkele uitzondering na matig.

Met name de manier waarop debutant Liefers op de 800 meter liep, was zeer overtuigend. Op 250 meter van de finish versnelde hij brutaal, nam afstand van zijn vier tegenstanders en behield de voorsprong tot op de streep. Zijn tijd, 1.48,74, was de snelste van alle atleten. De 19-jarige Apeldoorner kreeg er na afloop de complimenten voor van zijn meer ervaren collega en kamergenoot Koers. “Ik vind het knap dat hij zo'n durf toont”, aldus Koers, die zelf aantoonde een serieuze medaillekandidaat te zijn.