Mini & Maxi strijden onder de trapeze

Voorstelling: Split, door Mini & Maxi (Karel de Rooij en Peter de Jong) m.m.v. Marie-Josée Joore. Muziek o.l.v. Krijn van Driel. Decor: Tom Schenk. Regie: Jos Thie. Gezien: 27/2 in De Veste, Delft. Tournee t/m 27/6 en volgend seizoen. Inl. (070) 3543411.

Zelden was een contrast tussen twee opeenvolgende voorstellingen zo groot als dat tussen Scherzo, de vorige successhow van Mini & Maxi, en de nieuwe die de titel Split kreeg en gisteravond in première ging. Na die bonte afwisseling van capriolen, waarmee het fenomenale variété-duo vier jaar lang op tournee is geweest, blijken Karel de Rooij en Peter de Jong nu een programma te hebben gemaakt dat zich veel meer afspeelt in de sfeer van verstilling en gedempte tinten.

Mini & Maxi hebben zichzelf onthaast. In plaats van de veelkleurige omlijsting door negen muzikanten, zoals vroeger, gaan De Rooij en De Jong ditmaal vergezeld van één danseres, Marie-Josée Joore, die tevens de woordloze zangkunst verstaat en een behoorlijke indruk maakt aan de trapeze.

Van haar verschijning is gebruik gemaakt in een vloeiende aaneenschakeling van scènes die op zichzelf als losse nummers kunnen worden gezien, maar allemaal iets met elkaar te maken hebben. Bijna alles komt voort uit het voorgaande. Gaten vallen er niet; zelfs van een paar verkledingen is een mooi nummer gemaakt.

In de eerste scènes wekt de jonge vrouw nog een komisch soort rivaliteit op tussen de twee mannen. Ze trachten elkaar af te troeven in het formaat van de muziekinstrumenten die ze bespelen, ze bieden tegen elkaar op in een stijlvolle pas de trois en ze zitten elkaar achterna in een (nogal voorspelbare) parodie op een stom slapstickfilmpje. Gaandeweg raakt het duo steeds meer in haar ban; op alles wat ze hun voor ogen tovert, reageren ze als ingénues in het wonderland van het theater. In de uitdossing van Tina Turner krijgt ze hen letterlijk op de knieën, en als oriëntaalse brengt ze hen tenslotte tot een treffen als sumo-worstelaars - in dikke-mensen-kostuums naar het voorbeeld van het door het Nationale Ballet gedanste Groosland van Maguy Marin. In die reeks van taferelen, geregisseerd door Jos Thie, laten De Rooij en De Jong opnieuw de perfectie zien die ze in hun genre hebben bereikt.

Elk gebaar en iedere beweging moet tot in de kleinste details doordacht zijn, anders is het niet mogelijk op dit hoge niveau mimische fratsen te vertonen als een kunstig dansje op zwemvliezen, een sierlijke schommelchoreografie of het mirakelse samengaan van twee hoofden en één ventilator. Daarbij is bovendien gezorgd voor beeldschone effecten in aankleding en belichting en voor passende sfeermuziek uit de orkestbak, soms meeslepend van weemoedigheid en soms zo speels als in een Tati-film.

Onmiskenbaar is Split minder spectaculair en veel minder hilarisch dan de vorige shows van Mini & Maxi. Maar bij wat daarvoor in de plaats is gekomen valt nog ruimschoots te lachen en volop te bewonderen. En de afronding, met een omgekeerde herhaling van diverse verkledingen uit het begin, is zeldzaam gaaf.