Mrs. Einstein spot vrolijk met festival en zichzelf

Voorstelling: Mrs. Einstein goes Europe, door Saskia van Zutphen, Paulette Willemse, Suzanne Venneker, Marjolein Spijkers en Linda Snoeij. Band: Eric van de Bovenkamp, Rob Hendriks en Jeroen Molenaar. Regie: Paul Eenens. Gezien: 24/2 in Nieuwe de la Mar, Amsterdam. Tournee t/m 15/5. Inl. (020) 663 84 33.

Het heeft ontegenzeggelijk iets kokets, een jaar na dato nog eens zelfspottend terug te komen op een smadelijk verloren Eurovisie Songfestival waar verder geen mens - behalve de festival-aficionado's - meer aan denkt. Eerlijk gezegd wist ik zelfs al het liedje niet meer waarmee Mrs. Einstein vorig jaar in Dublin zo'n vergetenswaardige indruk maakte. Maar nu weer wel: het heette Niemand heeft nog tijd en het vormt het zotte begin en het feestelijke slot van de nieuwe theatervoorstelling Mrs. Einstein goes Europe.

Anders dan de onbenullige gelegenheidsgroepjes die men vaak op het Songfestival ziet, is Mrs. Einstein een hecht ensemble van vijf zangeressen dat al heel wat theaterproducties vol vocaal vernuft en vertier op zijn naam heeft staan. De schamele score van vorig jaar (five points, cinq points) is nu dan ook het uitgangspunt voor een goedgehumeurde theatershow met verrassend gearrangeerde Songfestival-hits: van Waterloo tot Power to all our friends, van Poupée de cire tot Puppet on a string en van Hallelujah tot Non ho l'eta.

Maar omdat het Eurovisie-evenement nu eenmaal ook een overmaat aan ondermaatse liedjes heeft opgeleverd, wordt daarnaast vrijelijk repertoire aangeheven dat er niets mee te maken heeft. Crazy horses bijvoorbeeld, en de nummers Georgia on my mind en Zomer in Scheveningen die Mrs. Einstein vorig najaar ook al zong tijdens een geslaagde theatertournee met de Dutch Swing College Band.

Dat wekt soms misschien wat verwarring, maar het doet er niet echt iets toe. Regelmatig keert Saskia van Zutphen in haar korte, puntige conferences immers terug naar Dublin, en telkens duikt er weer zo'n winnaar van vroeger op - inclusief de kittige pasjes en gebaartjes die een diepgaande studie van het genre verraden.

Rudi Carrell belandde op het Eurovisie Songfestival van 1960 op de voorlaatste plaats met Wat een geluk. Bij zijn terugkomst zong hij: “Wat een geluk dat ik niet net de allerlaatste ben.” Sindsdien heeft niemand een pover resultaat in zo veel vrolijkheid weten om te zetten als Mrs. Einstein.