'Tevredenheid is een gevoel dat snel voorbijgaat'

Iedere week rijdt NRC Handelsblad met een ondernemer mee op de achterbank. Deze week: Simon de Bree, voorzitter van de raad van bestuur van DSM, straks van DSM èn Gist-brocades (de naam blijft DSM).

AUTO

nachtblauwe Audi V8, 3.7 cilinder (chauffeur: “Voorheen hebben we een aantal Franse merken gehad en dan is dit een aardige afwisseling”) ROUTE van het Okura Hotel in Amsterdam, waar hij vanaf vrijdag gelogeerd heeft, naar Schiphol Vertrek: 16.23 uur, aankomst: 16.42 uur (fileloos)

AMSTERDAM, 24 FEBR. Hij is op weg naar Londen, hij wil zich eerst nog even verkleden. Even later komt hij terug in precies hetzelfde blauwe pak-met-smal-rood-streepje als daarnet, alleen is dit double-breasted. Als hij naar een workshop had gemoeten, zegt hij, was hij wel leisure gegaan.

Maar hij heeft een meeting met aandeelhouders van DSM en Gist-brocades, om hen over de overname te informeren. Blauw overhemd, dat wel. “Ik draag nooit wit, alleen bij een smoking.”

Volgende week bijvoorbeeld, als de president van Roemenië op bezoek komt en “hare majesteit mijn vrouw en mij heeft uitgenodigd om samen met een heleboel anderen te komen dineren in haar paleis”.

Hij wacht tot de chauffeur het portier voor hem opendoet.

“Ja, Jo.”

“Alstublieft, mijnheer.”

Vrijdag vergaderde hij met de raad van commissarissen, zaterdag met de banken en de mannen van Gist, daarna even naar huis (Zuid-Limburg) en zondag vroeg weer terug om verder te praten met de banken en de mannen van Gist. 's Avonds om half twaalf waren ze eruit. “Het is allemaal buitengewoon koersgevoelig, je móet het doen op tijden dat er geen schade ontstaat als er wat uitlekt.”

Geen carnaval gevierd?

“Deze keer gingen de zaken voor het meisje. Vind ik niet zo vreselijk jammer hoor. Ik heb me er vroeger uitvoerig aan overgegeven. Maar na je vijfenveertigste wordt dat toch aanzienlijk minder.”

Maandagochtend praatte hij met de pers, maandagmiddag met analisten en nu heeft hij met zijn nieuwe collega Herman Scheffer, bestuursvoorzitter van Gist, afgesproken dat híj even naar Engeland vliegt.

Wordt Scheffer uw opvolger?

Afgemeten: “Mijnheer Scheffer komt in de raad van bestuur.”

Maar u bent op een leeftijd dat de meeste voorzitters aan aftreden beginnen te denken?

De Bree is 60. “Ik heb vorig jaar de Elfstedentocht nog gereden! Ik heb energie genoeg. Ik weet niet of Scheffer dat ook had gekund.”

Hij herneemt zich onmiddellijk. “Mijnheer Scheffer is misschien goed in andere sporten.”

Wie z'n idee was het om Gist over te nemen?

“Zeg ik niet.” Hij lacht. “Vragen staat vrij en nee zeggen erbij.”

Maar Gist wilde wel?

“Temeer omdat ze bij Gist veel plannen hebben die ze zelf niet kunnen betalen. DSM is vijf keer zo groot. We hebben een aantal activiteiten waar veel geld uitkomt en daar kan Gist van profiteren.”

Bent u niet moe, na al die dagen?

“Moe?”

Een schaatser is nooit moe?

“Nou, er zijn dingen waar je je in zo hoge mate voor interesseert dat je veel energie kunt mobiliseren. Ik ben vandaag in een redelijk hoge versnelling bezig geweest, ja. Maar om half vier was ik klaar en toen heb ik onderweg van de Rai naar het Okura even heel rustig gezeten.”

Dat is drie minuten!

“Vijf.”

Op Schiphol geeft zijn chauffeur hem een klein tasje met schone spullen mee. De Bree haalt zijn tickets op en kijkt snel even in de avondkranten naar het nieuws over de overname.

Bent u tevreden?

“Ach”, zegt hij. En dan: “Het antwoord is natuurlijk ja. Als ik nu niet tevreden zou zijn, wanneer dan nog wel? Het is een deal die we graag wilden. De financiële wereld reageert positief. We denken dat we een goeie zet hebben gedaan. Maar tevredenheid is een gevoel dat snel voorbij gaat. Morgen kan er weer wat zijn dat je denkt: hé.”