Ouderlijk gezag

Beatrijs Ritsema vindt voortduren van ouderlijk gezag na scheiding als steuntje in de rug voor vaders overbodig, omdat zij een machtsmiddel zouden hebben als er geen contact met de kinderen is: inhouden van alimentatie (18 februari).

Niets is minder waar: vaders die niet willen betalen als elk contact met de kinderen onmogelijk gemaakt wordt, krijgen van rechters te horen: 'Alimentatie is geen kijkgeld.' Het LBIO kan, als er ooit een beschikking gegeven is over alimentatie, beslag leggen onder de werkgever, en dat gebeurt ook.

Contact onmogelijk maken tussen vaders en kinderen is beschadigend voor de kinderen, en natuurlijk 'heel zielig en onrechtvaardig' voor vaders. Wij accepteren dat de dood van een ouder een kind heel veel verdriet doet. Tegelijk accepteren wij als maatschappij dat gescheiden ouders dit hun kind willens en wetens aandoen: vader is niet dood, maar ik doe alsof en jij moet met mij meedoen. En verdriet mag je niet hebben.

Omdat vrouwen geen 'tweede serie kinderen' kunnen voortbrengen, ligt volgens Ritsema “het machtszwaartepunt niet voor niets bij de moeders”. Die vaders maken toch 'moeiteloos een nieuw nest kinderen'? Toen ik dit las, dacht ik even dat het er niet echt stond. Weet Beatrijs Ritsema niet wat houden van is, weet zij niet wat verdriet en gemis is?