Een zeer intrigerende rode vlek

Ze laten zich fotograferen met maskers op, tijdens optredens staan ze verscholen achter een tafel met elektronische apparatuur en ze zijn evenmin te zien in hun videoclips. De twee Franse jongens die onder de naam Daft Punk disco-achtige dance maken, zijn niet als de meeste artiesten, die zichzelf in vrijwel elk beeldje van hun clips tonen. Ook om andere redenen springen de clips van Daft Punk eruit, zoals hun nieuwste, Revolution 909.

De twee vorige Daft Punk-clips behoren tot de klassiekers van de jaren negentig. De eerste, Da Funk, werd geregisseerd door Spike Jonze, die ook clips maakte voor onder anderen de Beastie Boys, REM, Pavement en Björk. Het intrigerende filmpje toonde een man met een hondekop die door de straten van New York zwierf - een roerende figuur, die een warmte opriep die de kilte van de mechanische techno-muziek wegnam.

In de opvolger, Around the World, lopen en dansen vrouwen in badpakken en mannen in skelet- en ruimtepakken op een podium, strak en razendknap gechoreografeerd. Anders dan veel andere clips was deze goed bestand tegen de veelvuldige herhaling ervan: het ingenieuze Around The World ging, ook na honderden keren, niet vervelen.

De kracht van beide clips is niet alleen dat ze clichés vermijden, maar ook dat ze voortkomen uit een rijke verbeelding. Door de beelden ga je anders naar de muziek luisteren: de op zich ietwat saaie dance-tracks krijgen, een spannende, fantasievolle lading.

Ook de nieuwste van Daft Punk, Revolution 909, is opvallend, al is het nummer minder pakkend dan de vorige twee en zal het daardoor waarschijnlijk een minder grote hit en een minder vertoonde clip worden. We zien een politie-auto een steegje inrijden, waar een feestje aan de gang is. Klaarblijkelijk een illegale house-party, want de agenten roepen om dat de muziek uit moet en iedereen naar huis. Iedereen vlucht weg, om niet ingerekend te worden. Eén party-ganger komt oog in oog met één van de agenten, kijkt in zijn ogen en dan naar het witte t-shirt onder zijn uniform, waar een grote rode vlek op zit. Bloed?

We schakelen over naar natuurbeelden: versnelde opnamen van groeiende tomaten. Die worden geplukt, schoongemaakt, en verscheept naar winkels. In een supermarkt zoekt een oudere vrouw er een handvol uit.

De clip schakelt over op een ander TV-genre: het kookprogramma. De vrouw bereidt een pasta-saus, terwijl de instructies op het scherm verschijnen: pel de tomaten, snij de uien in blokjes, bak de uien tot ze zacht zijn. De saus gaat in een tupperware-bakje met pasta en in een papieren zakje. Dat zakje zien we vervolgens op de achterbank van de politie-auto. De agent opent het en begint te eten, morst wat saus op zijn hemd als ze in actie moeten komen omdat ze worden opgeroepen. Ze draaien het steegje in, jagen de party-gangers weg en de agent komt tegenover het meisje, dat hem aankijkt en dan haar blik laat vallen op zijn hemd met de rode vlek. Onwillekeurig kijkt hij zelf ook even naar beneden, waardoor zijn aandacht verslapt en zij weet te ontkomen. Een klein moment, prikkelend uitvergroot door de uitgebreide ontstaansgeschiedenis van de rode vlek, die de agent menselijker maakt: hij heeft een moeder, die pasta voor hem maakt.