Arena maakt intiem, serieus dansstuk voor kinderen

Voorstelling: Duet Zagreb - een klassedans door Danstheater Arena. Choreografie: Kim van der Boon. Dans: Tamara Krsek, Ilijana Pirel. Muziek: Paul Hindemith. Gezien: 22/2, Schouwburg Gooiland, Hilversum. Herh. 25/2 Alkmaar, 27/2 Purmerend. Daarna tournee. Inl. (020) 639 29 22.

Een pijl op de grond wijst kinderen en ouder publiek de weg door de coulissen naar het toneel, waar zij plaats kunnen nemen op stoeltjes aan drie zijden rond een grote, hoge tafel. De intimiteit van de ruimte wordt versterkt door het gesloten voordoek en zachte harpklanken. Op tafel gezeten bouwt een meisje, in een okergeel broekpak en op blote voeten (Tamara Krsek), geconcentreerd een kaartenhuisje van ansichten. Liefdevol leest ze wat er op de achterkant van haar 'schatten' geschreven staat. Maar dan wordt haar rustige wereldje verstoord door een veel mondainer meisje (Ilijana Pirel), dat met twee koffers, grote hoed en chique handschoenen op lage laarsjes komt binnenstuiven. Een weerzien van twintig minuten tussen afzender en geadresseerde begint.

Na Duet Wenen, Duet Zürich, Duet Amsterdam, Duet Genk en Duet Berlijn, is Duet Zagreb - een klassedans het zesde duet in de serie Internationale Duetten over reizen, die de moderne jeugddansgroep Arena in 1996 is begonnen. Dit keer werkte artistiek leidster en choreografe Kim van der Boon samen met de Kroatische jeugdtheatermaker Ivica Simic. Duet Zagreb, voor kinderen vanaf vijf jaar, gaat in theaters en klaslokalen in Nederland en Kroatië gespeeld worden en is daarom ingestudeerd door een Nederlandse én een Kroatische cast. Voor de première tijdens het eerste Internationaal Jeugdtheaterfestival van Noord-Holland was de eer aan de buitenlandse gasten.

Het niet kunnen of mogen reizen staat in Duet Zagreb centraal. Voor het volwassen publiek, dat op de hoogte is van de nog maar net bekoelde oorlog in ex-Joegoslavië, heeft dit thema een politieke dimensie. In enkele scènes is het gevoel niet weg te kunnen expliciet: het turen naar de plaatjes van verre oorden heeft iets onbereikbaars; het van onder de tafel tussen de schragen door naar 'buiten' gluren doet denken aan opgesloten zijn; het spel waarbij de twee danseressen verstrikt raken in een dubbel elastiek, beperkt de bewegingsvrijheid letterlijk. Het is niet erg, maar voor de kleintjes zal het vooral lijken alsof dat ene meisje niet weg wíl van haar twee bij twee meter metende domein. Hoeveel plezier zij na haar eerste vijandige opstelling, waarbij zij de ander krachtig van tafel weert, ook heeft.

In een soepel en dynamisch bewegingsidioom duikelen de vriendinnen op en aan de rand van de houten constructie. Aanvankelijk ieder voor zich, later meestal met elkaar. Zelf verzonnen handenklapspelletjes breken het ijs en kleurige tollen verhogen de pret in dit over het algemeen serieuze dansstuk. De reizigster probeert de thuisblijfster op allerlei manieren - van trekken aan haar been tot het tonen van exotische souvenirs - de vloer op te krijgen. Op een gegeven moment lukt dat ook. Hoed en schoenen staan ook Tamara goed. Toch is zij degene die ten slotte alleen achterblijft, bouwend aan een kaartenhuisje van ansichten.