Dansen met ziekenfondsbril

Holland Dance Festival. Première: Pendant que j'y pense door A Fleur de Peau, choreografie Denise Namura, Michael Bugdahn. Gezien: 20/2, Korzo Theater. Première: Grip, concept en regie: Anne Affourtit, Mathilde Santing, choreografie: Paul Selwyn Norton, Michael Schumacher, compositie: Alexander Balanescu e.a. Gezien: 21/2, Theater aan het Spui. Den Haag. Tournee Grip t/m 29/4. Inl. (020) 6260350.

Ik denk dus ik besta. Met dank aan Descartes gaan de vier performers van de Parijse danstheatergroep A Fleur de Peau met deze uitspraak aan de haal in Pendant que j'y pense. Een deel van deze produktie was al in 1996 te zien in Groningen tijdens het Internationaal Choreografen Concours en won toen de eerste prijs.

Zoals het echte filosofen en weldenkende dansers betaamt, nemen Denise Namura, Fanny Tirel, Michael Bugdahn en Andre Curti de aloude scheiding tussen lichaam en geest niet zomaar voor lief. Gekleed in ouderwetse overgooiers en gilets, en met een ziekenfondsbrilletje op, onderzoeken zij temidden van stapels boeken de relatie tussen brein en vlees, tussen woord en beweging. Daarbij ontpoppen ze zich als dansers-acteurs, die lichaamstaal net zo makkelijk verruilen voor verbale hoogstandjes.

De bewegingen zijn niet technisch virtuoos, maar wel inventief, beeldend, clownesk en perfect getimed. Een spraakwaterval van (quasi) intellectuele teksten, bijvoorbeeld over 'the human being and the self', doet veelvuldig grinniken. Soms snoert de beweging de woorden de mond en ontstaat er een puur dansante scène. Wat definieert ons 'zijn'? Het antwoord is dat hoofd en voeten het even zwaar te verduren hebben en dat 'Ik denk dus ik besta' net zo waar en inwisselbaar met is als 'Ik dans dus ik besta'.

Van een heel andere speelsheid is Grip, een 'dansconcert' op initiatief van danseres Anne Affourtit en zangeres Mathilde Santing. De twee schoolvriendinnen bundelden hun krachten ('Be my eyes and I'll be your ears', zingt Santing) en enthousiasmeerden een keur aan gerenommeerde kunstenaars. Zo tekent fotograaf Erwin Olaf voor de art direction en gaven choreograaf Alain Plâtel en filmregisseur Frans Weisz dramaturgische adviezen. Het is één van de vele bijzondere samenwerkingsprojecten in dit Holland Dance Festival, die de veelzijdigheid van de danser en de dans illustreren.

Santing en haar dansende alter-ego Affourtit zijn de leading ladies in het oeroude Japanse sprookje The Tale of the Crescent Moon Bear. Zij verbeelden een vrouw die huis, haard en keuken verlaat om op de top van een berg een zilveren haar van de maansikkelbeer (rode muil met flikkerende lampjes) te bemachtigen, waarmee zij haar droeve man ('Why don't you touch me no more?') wil genezen. Niet de haar zelf, maar het feit dat de vrouw uit liefde een barre zoektocht onderneemt, brengt een happy end.

De rolverdeling tussen zang en dans is helder. De liedteksten, begeleid door een vijfkoppige band achter een doorzichtig koper-gouden gordijn, bieden het concrete verhaal. De dans roept de meer ongrijpbare en mysterieuze dimensies van het sprookje op. De vloeiende choreografieën van Paul Selwyn Norton en Michael Schumacher worden behalve door Affourtit uitstekend gedanst door Daniëla Graça, Lene Stenseth, Mauricio de Oliveira en Tim Persent. Samen of solo, de beide disciplines uiten zich vooral beheerst en laten elkaar galant de ruimte. Ondanks de grootschalige opzet straalt Grip eenvoud uit, wat ook de kracht van sprookjes is. Een bewijs dat Affourtit en Santing absoluut grip hebben op hun materiaal en dromen.