Verleiden is tweede natuur Lipinski

NAGANO, 21 FEBR. Haar frêle lijfje brak bijna door midden, maar Tara Lipinski, de kleine spring in 't veld, hield haar rugje recht en huppelde vrolijk naar haar eerste olympische titel. Vijftien jaar is ze pas, maar de Amerikaanse heeft de allure van een prima ballerina. Verleiden is haar tweede natuur geworden. Dat talent is nodig om in het dans- en schaatstheater de hoofdrol te mogen spelen.

Sinds gisteravond is Lipinski de jongste olympische kampioene in de geschiedenis van het kunstrijden. De legendarische Sonja Henie was in 1928, toen de Noorse haar eerste van drie gouden medailles behaalde, twee maanden ouder. Ook Henie was een meisje dat de kunst van het verleiden verstond. Het had zelfs een filmrol tot gevolg. Of Lipinski het ooit tot filmster brengt, is nog de vraag. Maar ze beschikt zeker over voldoende talent om mensen te vermaken.

Vijftien jaar is ze pas en nu al heeft Lipinski een heel leven achter de rug. Elke dag schaatsen, elke dag oefenen op de moeilijkste sprongen en elke dag bezig zijn met het doel eens in haar leven kampioen van de hele wereld te worden. Vorig jaar, net veertien, was ze al wereldkampioen. Nog nooit was een meisje al zo jong 's werelds beste geweest. Maar ze wilde natuurlijk meer. Olympisch kampioen worden in 2002, in Salt Lake City, dat was zoiets als naar de hemel gaan. Een gouden medaille halen en dan op het ijs vallen als een stervende zwaan.

De kleine Tara oefende zowaar al op het in ontvangst nemen van de gouden medaille. Zoals een kind voor de spiegel staat en zich verbeeldt een beroemde zanger, artiest of televisiester te zijn. Het zou kunnen duiden op een groot zelfvertrouwen, maar misschien is het wel een groot ego wat haar al op jeugdige leeftijd parten speelt. Zoals ze gisteravond na haar geslaagde vrije kür als een pas geboren kalfje over het ijs huppelde, dansend, springend en schreeuwend van vreugde, vuistjes gebald, blij dat ze in de wereld van de olympische kampioenen was gekomen. Het was aandoenlijk, maar toch ook weer neigend naar hysterie.

Ze had inderdaad een spectaculaire show ten beste gegeven. Veel gedurfde sprongen, pirouettes en wat nog meer binnen haar mogelijkheden aan schaatsacrobatiek ligt. Het was veruit voldoende om de juryleden aan de rand van de ijsvloer er van te overtuigen dat zij en niet haar Amerikaanse rivale Michelle Kwan tot olympische ijskoningin gekroond moest worden. Ze moest wel risico's nemen om Kwan die woensdag in de korte kür een voorsprong had genomen, van de eerste plaats te stoten. En ze deed het met bravoure.

Kwan was de favoriete. De stijl van het meisje van Hongkongse ouders dat in 1996 nog wereldkampioene was, is aanzienlijk gracieuzer dan die van Lipinski. Maar ze had niet als haar concurrente het lef om publiek en jury te verleiden. Flauw en een beetje te mooi was haar dans om kampioene te worden. Kennelijk is Kwan sinds ze haar wereldtitel aan Lipinski verloor, overmand door twijfels. Het lijkt alsof ze de lef en de ambitie om de beste kunstrijdster te zijn, is kwijt geraakt. Kwan schaatst nu vooral voor haar plezier, heeft ze gezegd. Dat plezier viel niet af te lezen aan haar dansje. Het was of ze zweefde, zweefde als een engeltje boven het ijs, niet beseffend dat het ging om een olympische gouden medaille.

Huilen deden Kwan en Lipinski allebei. Het was de ontlading na jaren van ontberingen op het ijs. Reizen, trainen vroeg op staan, vroeg naar bed, nooit tijd hebben voor vriendinnetjes of vriendjes, altijd maar bezig zijn met het vervolmaken van een ijsdans. Er was er een die zich heel anders dan de andere meisjes gedroeg. Zij huilde niet. Dat was de Russische Maria Boetirskaja. Een prachtige meid in het wit met de stijl van een gelouterde ballerina. Ze had de allure van een kampioene, zoals ze elegant en zonder fladderende handjes en andere tierlantijnen van Amerikaanse makelij haar prachtige dans uitvoerde.

De Europese kampioene was allerminst tevreden over haar optreden. Ze wachtte niet eens haar rapportcijfers af en verdween chagrijnig achter de coulissen. Bijna niets is mooier dan de gekrenkte trots van een prima donna. Geen dame was gisteravond in de White Ring zo mooi als deze boze Russische fee. Ze werd helaas vierde.