Euthanasie

Robert Anker schrijft op de Achterpagina (16 februari), over zijn moeder: “Die euthanasieverklaring van haar deed er in het aangezicht van de dood ook niets meer toe.” Verdomme, Robert Anker, daar is een euthanasieverklaring toch voor: om in het aangezicht van de dood geen gezeur aan je kop te krijgen. Het gaat niet om jouw dood.

Mijn moeder is stokoud en der dagen zat, maar zij heeft religieuze bezwaren tegen euthanasie. Ze bidt God om er wat aan te doen, omdat het leven niet meer zo draaglijk is. Intussen legt ze wel een gezond blaadje sla op haar brood. Als atheïst denk ik heel anders over de dood, maar ik respecteer haar wensen. Als het erop aan komt zal ik de behandelende artsen aansporen om haar te redden als er nog wat te redden valt, maar ook om God een beetje ruimte te geven.

Het is niet altijd zo duidelijk als een euthanasieverklaring, maar hoe duidelijk moeten wij zijn om nabestaanden als Robert Anker of Theo Holman uit hun lijden te verlossen? Je zal maar aan zulke kinderen overgeleverd zijn! Misschien moet de euthanasieverklaring beginnen met 'Verdomme, zo wil ik het!' Zou dat helpen?