De taart van de Windsors

Tot eind volgende week worden in New York de bezittingen geveild van de hertog en hertogin van Windsor. Op de eerste dag van de veiling kwam onder andere een stuk bruidstaart onder de hamer.

NEW YORK, 21 FEBR. De sensatie van de avond was de strijd om een punt uit de bruidstaart. Het gebak zit in een doosje van zeven bij zeven bij, en ik schat, bijna vier centimeter, mooi ingepakt en met een wit zijden lint dichtgestrikt. De tekst op de verpakking luidt: A piece of OUR WEDDING CAKE WE WE 3-Vi-37.

Ik heb het zelf gezien, en dus deel ik ook een beetje mee in de magie van dit laatste eetbare overblijfsel. Het was door Sotheby's geschat op 500 tot 1000 dollar. Na een koelbloedig duel tussen twee liefhebbers is het verkocht voor 29.900 dollar. De nieuwe eigenaars zijn de heer en mevrouw Yim, Benjamin (31) en Amanda, uit San Francisco, ondernemers en verzamelaars. Ze weten nog niet wat ze ermee gaan doen. “Een absoluut surrealistische toestand”, zei Benjamin desgevraagd.

Aan het eind van de volgende week moeten de bezittingen van de hertog en de hertogin van Windsor tot het laatste stuk geveild zijn. Donderdagavond was de eerste zitting. Een paar kopers arriveerde per extra uitgerekte stretch-limo, jongere liefhebbers van de oude adel lieten zich door de chauffeur in een Sports Utility Vehicle afzetten (type auto waarmee je - statistisch bewezen - het best andere auto's van de weg kunt boksen), de meesten kwamen per taxi en een enkele met de bus. De pers werd ontvangen door een man in smoking, fotografen waren aan strenge regels gebonden en de televisie die met veel camera's was komen opdagen, had een eigen reservaat. De zaal met bieders was tot de laatste mens bezet. Beroemdheden die ik kende heb ik niet gezien; wel mensen die er beroemd uitzagen, zoals een doorschijnende oude dame met een reticule, een geplastificeerd uitziende jongeman die op alles en nog wat bood, en twee filmsterachtige vriendinnen, in nauwsluitende broderie en met fonkeldende juwelen.

De sfeer was kalm; heel anders, liet ik me vertellen, dan toen de bezittingen van Jackie Onassis onder de hamer gingen. Men zou elkaar misschien wel willen verslaan, met een paar duizend dollars meer, voor een ingelijst zakdoekje of een babyfoto van de hertog, maar niet naar de keel vliegen. Zo is die avond begonnen en ook weer afgelopen. Wat je aan fanatisme miste werd goed gemaakt door de hoogte van de bedragen die met de beweging van een programma de veilingmeesteres werden toegezwaaid. Een geaquarelleerd portret van de hertogin, een werk van dertien in een dozijn: 134.500 dollar, verkocht aan iemand die door de telefoon had geboden. Het was geschat op 10.000 tot 15.000 dollar. Zo ging het maar door. Je raakt eraan gewend. Na nog een paar overkills heb ik het niet meer genoteerd. En dan wordt verwacht dat het bij de veiling van de garderobe nog steviger zal toegaan. “Die man heeft de helft van zijn leven besteed om zich aan te kleden”, zei een herencouturier, geciteerd in de New York Times.

“The rich are different because they have more money”, zei Ernest Hemingway. Het kan zijn, maar vervolgens zijn er voor heel rijke mensen nog 1001 manieren om van elkaar te verschillen. De meesten in Sotheby's verzameld, leken me van dezelfde soort: mensen die er een kapitaal voor over hebben om een stoel of een zakdoek of een snuisterij van een beroemde overledene te kopen, dit bezit thuis op een algemeen zichtbare plaats te vertonen, en dan tegen de visite te zeggen: “Kijk, daar heeft de hertogin van Windsor nog..” en dan waartoe het voorwerp heeft gediend. Het is de magie van de dingen, en iedere historische figuur heeft een magie van zichzelf. Om zijn herverkiezingscampagne te financieren heeft president Clinton belangrijke contribuanten in het bed van Lincoln laten slapen. Ik ken iemand wiens liefste bezigheid het is, een historisch soldatenpak aan te trekken en aan de kant van Napoleon de Slag bij Waterloo over te vechten. Dat zijn vormen van politieke en militaire magie.

Zo heb je ook de society-magie, waarvoor een bepaald soort mensen - rijk of niet - gevoelig is. Met alle geweld willen ze 'erbij zijn'. Waarbij? Dat zou ik niet een twee drie weten. De New York Times citeert nog een oude dame die een jaar of dertig geleden het hertogelijk echtpaar een keer is tegengekomen. Ze waren aan het winkelen, bekeken het antiquiteitenaanbod op de Derde Avenue. “Het was een eenzaam tweetal. En het is zo'n tragisch verhaal. Eigenlijk zijn ze nooit helemaal geaccepteerd. Er was maar een handjevol mensen op haar begrafenis.” Ja, je had het ze gegund, nog in Sotheby's te kunnen zijn, te kunnen zien bij wie ze nu horen. Ze zijn een halve eeuw te vroeg geboren.