'Spice girl' die een andere moeder zou willen hebben

Jeugdtheater: Flessenpost door Sonnenvanck. Regie: Flora Verbrugge. Tekst: Noël Fischer. Muziek: Gerard Beljon. Spel: Annemarie Feltmann, Leontien Nelissen en Raymi Sambo. Vanaf 8 jaar. Gezien: 14/2 Twentse Schouwburg Enschede. Tournee t/m 3/5. Inl. (053) 431 54 00.

In Flessenpost van Jeugdtheater Sonnenvanck is het conflict overduidelijk: pubermeisje Alba en haar moeder hebben slaande ruzie. Een uur lang roepen ze hoe stom ze elkaar vinden. Ruzies kunnen heel boeiend zijn, maar deze keer gaan ze al snel vervelen.

Alba (Annemarie Feltmann) is zojuist in de puberteit beland. Ze kleedt zich stoer als Sporty van de Spice Girls: wijde broek en blote buik, het haar strak naar achter in een staart. Zij haat de wereld, in het bijzonder haar moeder.

Enige reden daartoe heeft zij wel, want die moeder (Leontien Nelissen) vergeet bijvoorbeeld haar verjaardag. Alba zingt heel treurig: “Er is er een jarig hoera hoera / Dat kun je wel zien dat ben ik / Er hangen geen slingers hoera hoera / Dat kun je wel zien, ik zie niks”. Alba's vader zit in Siberië: “Hij belt nog”.

Moeder had liever een lieftallige dochter met krullen gehad, Alba had liever een andere moeder “die meer op haar leek”. Tussen de strijdende partijen in staat Broertje (Raymi Sambo). Hij probeert moeder en zus te verzoenen, maar hij kan niet meer bieden dan troost. Ze schamen zich voor elkaar. Op een kaal speelvlak, voor een gele wand met drie deuren, wordt dit uiteengezet.

Het had leuk kunnen zijn, maar er gebeurt te weinig. Alba en haar moeder spellen letterlijk de probleemstelling uit, maar deze wordt niet getoond. Het conflict had beter in een verhaal gestopt moeten worden. Het is ook allemaal zo duidelijk, het stuk laat niets te raden over, waardoor inleven moeilijk is.

Wat Flessenpost nog enigszins de moeite waard maakt, is het spel van Raymi Sambo. Hij is zo schattig dat je hem het liefst mee naar huis zou willen nemen. Sambo schittert vooral in de intermezzo's, als wijlen Oma Miekewitz.

Oma is zojuist overleden. Aan een touwladder keert zij nog een paar keer terug op aarde om Alba de les te lezen en te troosten. Sambo speelt haar lekker overdreven, als een dikke Surinaamse met een vette lach en witte flodderkleding. Zij verkondigt wijsheden als: “Voor jezelf zorgen is geen kunst. Voor een ander zorgen, daar gaat het om.” En garneert haar betoog met relativeringen als: “En ik kan het weten want ik ben oud en dood.” Hoogtepunt is een verhaal dat ze vertelt over een kerstengel die zo dik is dat hij steeds uit de boom valt.

De eerste minuten lijkt Flessenpost over de dood van Oma Miekewitz te gaan, maar al snel wordt ze op een zijspoor gezet. Had zij de hoofdrol gehad, dan was het een heel ander, veel leuker toneelstuk geweest.