Nagano

Wat is nou zo mooi aan kunstrijden op de schaats? Is het de kunst van springen, draaien en dansen op muziek die sommige mensen zo fascineert? Is het de jeugdige schoonheid van de huppelende en fladderende meisjes in balletpakjes die sommige mensen zo opwindt? Waarschijnlijk is het domweg de show die zo aantrekkelijk is. Het is een theater van opgedofte meisjes die er genoegen in scheppen met wulpse gebaartjes en wiegende kontjes publiek en juryleden te verleiden.

De grootste show voeren ze op na hun dansje. Dan mogen ze op een pluchen bank en geflankeerd door trainer en voogd wachten op de rapportcijfers. Onmisbaar is de tv-camera, die voor hun neusje staat opgesteld. Hoe moe, bezweet en bang voor slechte cijfers ze ook zijn, ze blijven lachen. De meisjes hebben een teddybeertje in hun armen gekregen, zwaaien in de camera en brengen groetjes over aan mamma en pappa die thuis meeleven. Ze hebben zo goed geoefend in verleidingstechnieken, dat ze niet meer weten welk gezichtje ze moeten trekken wanneer ze teleurgesteld zijn. Een enkele keer zijn ze gedwongen een traantje weg te pinken. Uit angst hun prille schoonheid te verliezen, vegen ze dan met hun pinkje de uitlopende dikke laag mascara weg. De strenge dame naast hen, legt moederlijk een hand op het beentje of een arm op de breekbare schoudertjes.

Het is waar, de meisjes hebben jarenlang hard geoefend om eens de moeilijkste sprongen, pirouettes en dansjes te kunnen maken. Ze hoefden niet naar school. Want leren is alleen voor domme meisjes. Oefenen moesten ze. Want eens wilden ze aan mevrouwen en meneren die verstand van kunstrijdenhebben, laten zien hoe goed ze kunnen springen en dansen. En om te laten zien hoe mooi en leuk ze zijn. Morgen zullen in de White Ring Tara Lipinski, Michelle Kwan en de andere dansmeisjes al hun spring- en verleidingstechnieken aanwenden om publiek en jury te behagen. Dat wordt een leuk kinderfeestje.