Rommelig Grandaddy muzikaal gespleten

Concert: Grandaddy. Gehoord: 17/2 Tivoli, Utrecht. Herhaling: 18/2 Melkweg, Amsterdam, 19 Doornroosje, Nijmegen, 20 Rotown, Rotterdam, 21 Effenaar, Eindhoven, 22 Oosterpoort, Groningen.

“Het was vriendelijk bedoeld”, zei Kevin Garcia beteuterd. De bassist van de Californische groep Grandaddy kreeg de handenvol snoepjes die hij de zaal in had gegooid weer even snel terug naar zijn hoofd. Niet alles ging zoals het bedoeld was, gisteren in een matig gevuld Tivoli. Zanger Jason Lytle leunde nog maar eens mismoedig op zijn keyboard, toen hij na afloop een liedje improviseerde over hoe slecht het was geweest.

Zo slecht was het nu ook weer niet. Grandaddy is een buitenissige groep, die op het eerste gehoor moeilijk kan kiezen tussen snerpende surfgitaarmuziek, mooie liedjes in de trant van de Beach Boys en doorgetripte blues naar het voorbeeld van Captain Beefheart. De muzikale schizofrenie is misschien wel geografisch bepaald, want Grandaddy's plaats van herkomst Modesto, Californië ligt precies tussen de hippie-enclave San Francisco en de woestijn van Nevada. De onder een baard en een baseballpet verstopte Lytle sprong met gespeelde gekte van het ene uiterste naar het andere. Soms zong hij een prachtige melodie, dan weer speelde hij krakende dissonanten op zijn alles overstemmende fuzzgitaar.

Aan mooie liedjes geen gebrek op hun cd Under The Western Freeway, maar Grandaddy smeerde ze uit over een rommelige optreden dat bij elkaar werd gehouden door straat- en strandgeluiden. Regelmatig wisselde Lytle het bandje in zijn cassettespeler, zodat er weer nieuwe 'gevonden' geluiden tussen de nummers door klonken. Ondanks deze sampletechniek avant la lettre was het vijftal bijna puristisch in de manier waarop lieve liedjes als Eveything Beautiful Is Far Away werden voorzien van hemelse koorzang en simpele maar doeltreffende orgel- of pianoriedeltjes.

Een nieuw nummer waarin de vraag 'are you comfortable?' werd gesteld, eindigde in onverwachte dissonanten. Het pleit voor Grandaddy dat ze vreemd en afwijkend durven zijn, maar bij dit eerste optreden van een korte Nederlandse tournee leek het of ze nog niet lekker in hun vel staken. Hun versie van de Beach Boys' Fun Fun Fun met een expres lelijk gespeeld bluesintro, deed nog het meest denken aan een zonovergoten strand vol kwallen en lege blikjes.