Wat moeten verzekeraars met medische dossiers?

Is het 'disproportioneel', zoals de artsenorganisatie KNMG stelt, dat verzekeraars inzage willen krijgen in medische dossiers van mensen die een levensverzekering afsluiten?

Behalve om het fraude-aspect, dat door het Verbond van Verzekeraars mede wordt gebruikt om een dergelijke maatregel te verdedigen, gaat het hier om een ethische kwestie. Tot hoever mag een verzekeraar gaan om informatie over de gezondheid van een klant te krijgen? En in hoeverre schaadt dat de privacy?

Schadeverzekeraars gebruiken vaak het voorbeeld dat je een brandend huis niet kunt verzekeren. In lijn daarmee is het redelijk dat ze bij het afsluiten van een levensverzekeringscontract de risico's kunnen inschatten. Risico's uitsluiten kun je nooit, maar ze moeten wel de kans krijgen het speelveld af te bakenen en risico's vast te stellen. Anders spelen ze Russische roulette.

De verzekeraars willen daarbij overigens best concessies doen. Ze hebben zich bijvoorbeeld op het standpunt gesteld geen genetische testen nodig te hebben om zaken te kunnen doen. Maar ze hebben wel het recht te weten wat hun klant weet - vooraf en desnoods achteraf. Dat is niet meer dan eerlijk.

Verzekeraars hebben dan ook het recht hun klanten vragen te stellen en dezen zijn dan verplicht om die informatie met hen te delen die ook voor henzelf beschikbaar is. Dat is ook in het belang van de consument zelf. Als verzekeraars geen inzage mogen hebben in bepaalde gegevens, leidt dat onvermijdelijk tot premieverhoging. Mensen die wel openheid willen verschaffen, zullen dan moeten lijden onder degenen die hun brandende huis proberen te verzekeren.

Een levensverzekering biedt mensen financiële bescherming. Velen denken daar ook recht op te hebben. Dat is ook zo, als ze voelen dat hun financiële risico's zodanig zijn, dat ze die nooit zelf kunnen afdekken, of wanneer andere financiële dienstverleners een levensverzekering als onderpand eisen, zoals wanneer een levensverzekering wordt verbonden met een hypotheek.

Maar wat nu de vraag is, is of dat zo'n onvervreemdbaar recht is dat verzekeraars dan niets meer hebben te verlangen. In Nederland bestaat een vangnet van sociale voorzieningen, waarvan de omvang in democratisch overleg wordt vastgesteld. En wie meer wil, kan zich verzekeren. Dat is echter een vrije keuze. Het is dan niet onredelijk dat verzekeraars ook moeten kunnen kiezen.

Het professionele doel van verzekeraars is aan zoveel mogelijk mensen levensverzekeringen en pensioenen te verkopen. In de praktijk wordt ruim 96 procent van alle aanvragen gehonoreerd.

In bijna alle overige gevallen kunnen we onder aanvullende voorwaarden of een hogere premie dekking verlenen. In slechts enkele gevallen is sprake van onverzekerbaarheid.

Waar het om gaat is dit. Pas als de klanten hun kennis eerlijk met de verzekeraars delen, kunnen dezen hun rol als verzekeraar waarmaken. En misschien hoort daar dan wel bij dat achteraf de medische dossiers nog eens worden doorgekeken om vast te stellen of die kennis eerlijk is gedeeld. Zo'n handelwijze kan iedereen ten goede komen.