PVDA: BLAUW VERDRINGT ROOD

Zou de VVD die troffel soms hebben geleend van de Partij van de Arbeid? Of misschien zelfs wel cadeau hebben gekregen? Want bij de sociaal-democraten zijn arbeideristische elementen al een tijdje uit de presentatie verdwenen. Zelfs de kleur rood is op de achtergrond geraakt. Wie vorige maand in Den Haag het verkiezingscongres bezocht, zag een decor waarin een zachte tint blauw overheerste. De roos in de vuist, dat oude strijdsymbool, was er nog wel, maar heel klein en ook heel gestileerd. Erg strijdvaardig zag het er in ieder geval niet meer uit.

De PvdA werkt al een aantal jaren met een tweetal vormgevers die voor een modernisering hebben gezorgd van de huisstijl. Het moest niet alleen moderner, het moest ook professioneler, want het beeld - hoe kom je over? - krijgt nu eenmaal steeds meer accent. Ziet u Wim Kok tijdens een partijbijeenkomst achter een tafel die er zeer design uitziet, dan weet u dat daarover is nagedacht.

Voor de leider optreedt in een zaal wordt steevast de aankleding en de belichting bekeken. Prachtige vazen met frisse boeketten bloemen, nee geen rode rozen, sieren dan het podium. Kortom, u ziet een frisse partij die associaties met de 'socialistische kerk' van weleer definitief achter zich wil houden.

En de christen-democraten? Die vernieuwen geheel naar hun aard heel behoedzaam. Een modern katheder moet Jaap de Hoop Scheffer nog meer allure geven. En een fris vormgegeven vergadertafel is ook hier standaard. Maar tegelijk koesteren de christen-democraten het oude; hangen er weer banieren in de zaal. Een oudere vormentaal is bijna niet denkbaar in kringen waar een generatie geleden het 'voorwaarts christen-strijders' nog opklonk.

Maar ook het CDA verstaat de geest van de tijd. De bezoekers aan het verkiezingscongres in Breda werden vorige week vergast op een compleet amusementsprogramma, met een rappende dansgroep als meest eigentijdse element. Alleen was er bij de regie iets mis gegaan. De zangers rapten over 'motherfuckers' en hanteerden andere scabreuze teksten. Niemand in de zaal die het was opgevallen, maar wel de reportageploeg van RTL, leider Frits Wester. En zo zag de televisiekijker 's avonds, ondertiteld en wel, een modern commentaar op het gezinsdenken van het CDA. “Een pesterijtje van Wester”, bij de vorige campagne nog de adviseur van Elco Brinkman, oordeelde een lid van het CDA-campagneteam.

Politieke partijen worden kwetsbaar in een tijd dat het beeld de overhand krijgt over het woord. Iedere onhandigheid of elk teveel aan gladde regie wordt op televisie genadeloos blootgelegd. De Nederlandse politiek veramerikaniseert, wordt met enige regelmaat beweerd. De aanpak wordt inderdaad professioneler, de regie hier en daar strakker, maar overwegend kent de Nederlandse politiek nog een zeer vlakke presentatie. Voorlopig winnen de aandoenlijke amateurs het nog van de vaardige professionals.