'Ons huisleven gaat door op de club'

Vroeger zat ik op waterpolo. Daar kwam een eind aan toen we naar Breukelen verhuisden. Daar was geen zwembad. Toen ben ik op handbal gegaan. M'n man en twee zoons deden dat ook en hun nieuwe club, Nijenrodes, bleek een leuke vereniging. Daarnaast lijkt handbal wel wat op waterpolo. Ook gooien en vangen. Ik handbal inmiddels 23 jaar.

Toen ik net lid was, werd me gevraagd of ik ook trainingen wilde verzorgen. Ik ben namelijk gymlerares. Eerst hield ik dat een beetje af. Ik wilde handballen voor mezelf. Maar de club groeide in die tijd behoorlijk en voor ik het wist stond ik de jeugd toch te trainen.

In de loop der jaren zijn de club en de handbalsport een uit de hand gelopen hobby geworden. Ik ben acht jaar voorzitter geweest, fluit wedstrijden, zit in het afdelingsbestuur van de handbalbond en verzorg ook nog altijd trainingen. Iedere dinsdag van vier uur 's middags tot half elf 's avonds. Tussen de bedrijven door eet ik dan een van thuis meegebracht boterhammetje.

Per week ben ik wel zo'n vijftien tot twintig uur zoet met de club. 'Het kan wel wat minder', denk ik soms. Maar afstand nemen is moeilijk. Op de club heb je ook je vrienden en kennissen. En de voldoening is nog altijd groot. M'n man en kinderen zijn ook nauw bij de club betrokken. Ons huisleven gaat door op de club, zou je kunnen zeggen.

Zelf speel ik ook nog, in het derde. Dat lijkt hoog, maar het is wel het laagste team van de club, hoor. Het is een vriendinnenteam. Met sommigen speel ik al twintig jaar. We gaan ook één keer per jaar met z'n allen een weekendje weg. Naar Gent bijvoorbeeld, of Antwerpen. Dan zijn we weer een stel meiden die lekker gek doen.