Maier op Super G voor concurrentie weer Herminator

HAKUBA, 16 FEBR. In skikringen geldt Hermann Maier als een man die de ogen sluit voor de risico's van een helse afdaling. Daarom noemen ze de Oostenrijker het Monster of nog erger de Herminator, afgeleid van de Terminator, de gewelddadige film waarin zijn landgenoot Arnold Schwarzenegger een hoofdrol vervult.

Vanmorgen maakte hij zijn reputatie waar tijdens de Super G. Drie dagen na zijn spectaculaire val op zijn favoriete onderdeel de afdaling en nauwelijks hersteld van zijn verwondingen, greep Maier de gouden medaille waar iedereen in het ski-gekke Oostenrijk al eerder op had gerekend.

De beelden van Maiers sensationele salto liggen nog vers in het geheugen. De hele wereld kon er getuige van zijn. De meeste skiërs zouden na zijn secondenlange vlucht voorlopig niet meer op de ski's durven staan of althans niet binnen enkele dagen aan weer een zwaar nummer als de Super G (onderdeel tussen afdaling en reuzenslalom) kunnen meedoen. Bij menigeen zou de mentale schok nog lang in het hoofd hebben doorgedreund. Maar niet bij Maier.

Bij diens val liep Maier een schaafwond aan zijn linkerschouder op, schaafwonden op zijn borst, een verdraaide rechterknie en pijn in zijn hoofd. Verder niets. De ploegarts van de Oostenrijkers, Tony Wicker, verklaarde dat Maier er zo goed van af was gekomen omdat de 25-jarige skiër over een uitstekende lichamelijke conditie beschikt. Pijn had hij wel, in zijn hoofd, zijn borst, schouders en knieën. Maar door middel van acupunctuur had men veel pijn kunnen wegnemen.

Maier zei zich de vlucht nog goed te kunnen herinneren. “Ik ging heel hard, te hard omdat er heel veel rugwind was. Toen ik de bocht wilde nemen, kon ik mijn bergski (buitenski, red) niet meer in bedwang houden. Ik schoot omhoog en zag alleen de blauwe hemel. Toen zag ik weer de sneeuw op me afkomen en wachtte ik op de val. Ik raakte geen moment in paniek. Ik wachtte tot ik tot stilstand was gekomen en toen ik daar lag, dacht ik meteen aan opstaan. Ik kon alleen nog niet begrijpen hoe het gebeurd was. Toen ik naar boven liep, bleef ik steeds staan om naar de plek te kijken waar ik uit balans was geraakt.”

Aan vallen is een topskiër gewend. Het hoort bij zijn sport. Hermann Maier is bovendien een man die tegen een stootje kan. Afgelopen zomer werkte hij nog als metselaar, sjouwde hij met zakken cement en droeg hij stenen de steiger op. Maier weegt negentig kilo en heeft spieren in armen en benen als staalkabels. Vooral door zijn sterke benen kan hij tijdens een snelheid van over de honderd kilometer per uur de talrijke klappen aan die zijn dijbenen en knieën moeten incasseren. Maier gaat als bezeten naar beneden. Hij is geen technicus. “Hij is niet van deze wereld”, zeggen skiërs. “Hij is echt gek. Wat hij doet kan niemand evenaren”, zegt zijn landgenoot Eberharter.

De Oostenrijkse cheftrainer Margreiter zegt: “Maier kan zijn lichamelijke voordelen perfect op de latten overbrengen. Hoe zwaarder de piste, hoe beter Maier tot zijn recht komt.” Anderen plaatsen vraagtekens bij de enorme progressie die Maier het afgelopen jaar maakte. Vorig jaar telde hij niet mee in het skicircus. Daarom ging hij de afgelopen zomer maar weer aan het werk als metselaar. Plotseling won hij tien wedstrijden, op bijna alle onderdelen, afdaling, Super G en reuzenslalom. Zijn de ski's van Atomic zo bijzonder? Heeft hij een wonderwax onder zijn latten? Of is hij zo sterk omdat hij doping gebruikt om zijn benen krachtiger te maken, dan wel doping die hem verlost van angst?

Maier vindt het maar niks wat anderen over hem denken. “Laat ze maar denken. Ik ga gewoon naar beneden. Mensen denken te veel na. Het gaat er bij skiën niet om hoe je de finish haalt, maar dat je de finish haalt.” Zijn grote doel is de algemene wereldbeker (puntentotaal over alle onderdelen), dan wordt hij de eerste Oostenrijker sinds Karl Schranz in 1979 die de wereldbeker haalt. Maar nu hij vanmorgen zijn eerste gouden medaille won, wilde hij bekennen dat deze triomf toch een ongekende belevenis is. “Vorige week was ik even niet meer de beste”, zei de zoon van een skischoolhouder. “Nu ben ik weer de Herminator.”

Achter Maier plaatsten zich de Oostenrijker Hans Knauss en de Zwitser Didier Cuche op een gedeelde tweede plaats. Beiden kregen een zilveren medaille.