BILL VAN DIJK OVER Harry Nilsson

Nilsson door Work in Progress: 16/2 - 29/3 (alle dagen behalve dinsdag) in het voormalig VOC Werktheater, Amsterdam. Informatie en reserveringen tel. 0900 3005000.

AMSTERDAM, 16 FEBR. “In het laatste jaar van zijn leven was Harry Nilsson bezig met het samenstellen van een Anthology. Zoals gewoonlijk had hij ruzie met zijn platenmaatschappij. Die wilden er een enkele cd van maken, terwijl Harry vond dat zijn muziek belangrijk genoeg was voor drie cd's. In onze voorstelling zie je Nilsson vlak voordat hij zijn laatste hartaanval krijgt. In een visioen wordt hem verteld dat hij vaker had moeten optreden, dan was het publiek hem niet zo snel vergeten. John Lennon verschijnt en neemt hem mee terug naar de jaren zeventig. Ze komen terecht in het lost weekend, de veelbesproken periode waarin Lennon en Nilsson zich te buiten gingen aan drank en drugs. Het lot blijkt niet te keren en Nilsson ondervindt dat het live-optreden voor hem synoniem is met de dood.”

Uit bewondering voor de Amerikaanse zanger en songschrijver Harry Nilsson (1941-1994) bedacht Bill van Dijk een opzet voor de muziektheatervoorstelling Nilsson. Het idee werd onder de vleugels van Joop van den Ende uitgewerkt door Work in Progress, met een script van Jeroen van den Berg, in de regie van Brigitte Odett. Nilsson-liedjes als Without you, Early In The Morning en Everybody's Talking worden vertolkt door Lottie Hellingman, Marjolein Keuning, Bill van Dijk in de titelrol van een in pyama ronddolende Harry Nilsson en Jim (zoon van Boudewijn) de Groot als John Lennon.

“The Beatles noemden Nilsson op een persconferentie hun favoriete zanger. Hij had een enorm stembereik, van wel drieëneenhalve octaaf. Er zit ironie en zelfspot in zijn liedjes en ze gingen dieper dan het 'I love you' van de meeste popsongs. Bovendien voel ik me verwant met zijn brede aanpak, van rock en pop tot musicalrepertoire uit de jaren dertig, en met het theatrale aspect van zijn liedjes. Na mijn rol in Evita wilde ik wel eens wat anders en dit is een droomwens die waarheid is geworden.

“Harry Nilsson was een enorm feestnummer. De feestjes waren altijd bij hem thuis. Mama Cass is in zí bed gestorven, en Keith Moon ook. Er hing een mystiek om hem heen omdat hij nooit live optrad, maar in werkelijkheid was hij vreselijk verlegen en publieksschuw. Altijd was er die faalangst. Veel liedjes nam hij steeds weer opnieuw op, met een nieuw arrangement of met andere zangkoortjes. Hij bleef maar beeldhouwen aan zijn nummers.

“Nilsson was alles wat John Lennon graag had willen zijn, en andersom. De roem en de binding met het publiek die John Lennon had, moest Nilsson ontberen. Daartegenover ging Nilsson altijd zijn eigen gang, terwijl Lennon in het keurslijf van The Beatles zat. Nadat Lennon Nilssons elpee Pussy Cats had geproduceerd kwamen ze in een destructieve spiraal terecht. Nilsson sprong niet verstandig om met zijn zangtalent, maar dat doe ik ook niet altijd. De stemband is een krachtige spier, die heel wat kan hebben.”