Edison

De berichtgeving aangaande mijn conflict met de Edison Stichting in

NRC Handelsblad van 11 februari bevat enkele onzorgvuldigheden. Gesuggereerd wordt dat ik uit de jury ben gezet omdat ik in Het Parool heb geschreven dat ik niet alle cd's heb beluisterd en de kleine labels heb bevoordeeld.

Beide beweringen zijn niet waar. Ik heb geschreven: “Vele cd's ken

ik al, dus kan ik in elke categorie wel een persoonlijke favoriet noemen. De rest is een kwestie van toetsen. Zo zet ik zonder de andere inzendingen gehoord te hebben, dat verrassende strijkkwartet van Konrad Boehmer, vertolkt door het Leonardo Kwartet, op nummer één

van mijn voorkeurslijstje in de categorie Kamermuziek.''

Uiteraard heb ik daarna alle andere cd's aan deze kwaliteitsmaat getoetst.

Ik heb niets tegen de Edison als fenomeen en ik heb mij uitermate serieus en, binnen de beschikbare tijd, zo goed en gewetensvol mogelijk van mijn taak gekweten. De klassieke Edison is een onderscheiding voor kwaliteit en dat moet zo blijven. Daarom is ook de suggestie als zou ik kleinere labels bevoordeeld hebben uit de lucht gegrepen.

De jury bestaat uit vijf personen met stemrecht die geheel onafhankelijk

van elkaar tot een eerste beoordeling komen. Daarna is zij in beraad tot

een consensus gekomen. Zelfs al zou ik labels hebben willen bevoordelen,

dan nog was mijn stem gecorrigeerd door de mening van de andere juryleden. Het conflict met de Edison Stichting gaat om heel andere zaken.