De 'homotaxi' laat niet met zich sollen

In olympische kringen is het tweemansrodelen in opspraak. Twee mannen die op een sleetje op elkaar liggen, geven aanstoot. De homotaxi zorgt voor opwinding.

ASAKAWA, 14 FEBR. Twee mannen die boven op elkaar liggend op een sleetje naar beneden glijden. Om niet te vallen houden ze elkaar stevig vast. Ze willen zo dicht mogelijk tegen elkaar liggen, het liefst zouden

ze in elkaar willen kruipen. Want ze willen in hun race zo min mogelijk wind vangen. Eigenlijk vormen ze met zijn tweeën één lichaam, wanneer ze op hun sleetje met snelheden van over de honderd kilometer per uur door het slingerende ijskanaal schieten.

Het is zeker een raar gezicht, die twee mannen op dat sleetje. Zoals ze daar liggen in racepakken die aan hun huid zijn vastgekleefd. Een beetje

aanstootgevend is het ook, vindt een lid van het Internationaal Olympisch Comité. Een beetje exhibitionistisch, meent hij, zoals ze daar buik tegen rug liggen. Omdat de bovenste man een riem strak om zijn buik heeft die langs zijn liezen is gespannen, valt de omvang van zijn geslachtsdelen gemakkelijk te raden. Dat is het probleem. Niet dat hij bezwaar heeft tegen de grootte van de mannelijke genitaliën. Maar hij meent te weten dat niet alle mensen thuis voor de televisie het

leuk vinden om in het kruis van een sleetjerijder te kijken.

Dat IOC-lid schijnt voorzitter Samaranch te zijn. Volgens Harro Esmarch van de internationale rodelfederatie FIL heeft de olympische baas kritiek geuit op de wijze waarop de rodelduo's zich publiekelijk gedragen. Vooral die doorzichtige, strakke pakken zouden aanstoot kunnen

geven. Esmarch beweert dat binnen IOC-kringen daarover felle discussies zijn geweest. Waarom moeten die pakken zo doorzichtig zijn, schijnen mensen zich af te vragen. “Daarmee spelen ze in op de seksuele fantasieën van veel mensen, wordt er gezegd. En omdat de media vooral bij het tweemansrodelen voortdurend zinspelen op de seksuele aspecten, krijgt rodelen een slechte naam en zou het daarom niet thuishoren op de Olympische Spelen. En het is waar: sommigen dragen om sneller te zijn nog minder onder hun pak dan anderen.”

Stefan Krausse en Jan Behrend, de bemanning van de tweemansslee die gisteren op de Spiral van Asakawa de gouden medaille won, zegt zich rot te lachen om zoveel commotie. “We worden de homotaxi genoemd. Dat zeggen alleen domkoppen”, vindt Krausse. Niettemin gaan er al stemmen op om de mannen te vragen hun kleding wat meer kleuren te geven en bonter te maken. Bij een pak met meer kleuren zijn de geslachtsdelen van

de mannen wat minder goed te onderscheiden, is het argument.

De discussie wordt pikanter als men bedenkt dat net voor de Winterspelen

van 1994 in Lillehammer de internationale rodelfederatie besloot dat een

tweemansslee niet per definitie door twee mannen bereden hoefde te worden. Een gemengde bemanning was voortaan ook toegestaan. Maar tot nu toe heeft geen enkel gemengd paar zich durven te vertonen in het ijskanaal. Volgens de Duitse rodelbestuurder Esmarch wil het IOC er niet

aan. Het zou tot nog meer dubbelzinnigheid leiden en seksisten in de kaart spelen. En omdat ethiek hoog in het vaandel staat bij de olympisch

beweging, is het beter gemengd rodelen niet aan te prijzen.

Volgens ingewijden bestaan er gemengde rodelparen. Krausse, de olympisch

kampioen tweemansrodel, meent echter dat een slee met een man en een vrouw nooit zo snel kan zijn als een slee met twee mannen. “De druk die

door de grote snelheid in de bocht op onze slee wordt uitgeoefend kan een vrouw niet aan.” Hij verwijst naar de rolverdeling tussen hem en Behrendt. Krausse is met negentig kilo de zwaarste van het duo, maar ligt wel bovenop de slechts 69 kilo wegende Behrendt. “Wanneer de bovenste man zwaarder is dan de onderste man wordt de slee in de bochten

sneller”, verklaart de Duitser. “Met alle respect voor een vrouw. Maar

die zou dat niet aan kunnen.''

Rodelen (de internationale term is luge) is een kwestie van kracht en aerodynamica. Zowel de mannen als de vrouwen (die wel individueel rodelen) doen veel aan krachttraining. Gewicht is natuurlijk ook belangrijk voor de afdaling. Daarom is het totale gewicht van de slee en

de rijders gebonden aan een maximum. Rijders mogen hun gewicht tot aan een limiet van twintig kilo aanvullen met lood in het pak, dat weer niet

zwaarder mag zijn dan vier kilo. Iedereen moet wat betreft gewicht gelijke kansen hebben. Een tweemansslee mag niet zwaarder zijn dan 27 kilo. Voor de wedstrijd worden deelnemers met hun slee aan een gewichtscontrole onderworpen.

En dan is er de slee met de glij-ijzers, waarvan de temperatuur niet hoger mag zijn dan vier graden Celsius. Want hoe warmer hoe sneller. De Duitse winnaars kwamen gisteren op de rodelbaan met een nieuw sleetje. Een van kunststof vervaardigd vehikel dat werd ontworpen en getest in het Institut für Forschung und Entwicklung von Sportgeräte in Berlijn. Een instituut dat stamt uit de DDR-tijd en nog steeds in hetzelfde oude gebouw is gehuisvest, en nu door de huidige Duitse overheid wordt gesubsidieerd. DDR-wetenschap wordt aangewend voor algemeen Duits succes.

Deze week zorgden Duitse rodelaars voor enige ophef door nieuwe aerodynamische schoenen te dragen. De opwinding vertoonde enige verwantschap met die van de strips op de pakken van de schaatsenrijders.

De naad van de rodelaarsschoenen zit nu aan de binnenkant en geeft daardoor minder weerstand. De Duitsers maar ook de Oostenrijkers waren uitgerust met deze schoenen. Of het doorslaggevend is geweest is niet zeker. Wel zeker is dat rodelen een zich snel in technisch opzicht ontwikkelende sport is die zich niet van de wijs laat brengen door van seksuele fantasieën geobsedeerde mannen in het college van olympische ethici.