't Hart zwart gat?

Als rechtgeaard synodaal gereformeerd ouderling lees ik altijd met plezier de stukjes van Maarten 't Hart. Zoals de apostel Paulus ons al voorhoudt, om midden in de wereld te staan, en daarbij het goede te behouden, zo ga ik ook de discussies van Maarten niet uit de weg.

De missie van Maarten is duidelijk: probeer het Nederlandse volk te overtuigen van de onzin van het christelijke geloof. De ene keer telt hij het aantal geweldsdoden in de Bijbel, een volgende keer is hij een schijnbare contradictie tegengekomen, een derde keer heeft hij een boekje gelezen dat z'n ideeën bevestigt. Nu heeft hij weer iets nieuws ontdekt: volgens sommigen is er een relatie tussen intelligentie en geloof. Hoe dommer, hoe geloviger.

Maar het lijkt erop alsof Maarten zélf niet tevreden is over het effect van z'n boodschappen. Waarom zijn er na zoveel jaren missie nog zoveel gelovigen? In vroeger tijden werd (een andere) missie bedreven met het zwaard, tegenwoordig gaat dat met de botte bijl.

Hiermee komt het einde van de strijd van Maarten in zicht. Zoals een ster zichzelf aan het einde van z'n leven opblaast, maar tussentijds eerst nog een supernova wordt, zo blaast Maarten zichzelf ook op. Dat z'n artikeltjes steeds feller worden is een teken dat hij er het bijltje binnenkort bij neergooit. Om te verschrompelen tot een witte dwerg, neutronenster of een zwart gat. Weer een luis in de pels minder. En de wereld: die draait door...