Rusland: er hangt prijskaartje aan aanval op Irak

De Russische minister Sergejev heeft collega Cohen uit de VS fors de les gelezen. In Rusland valt de uitval goed. De Amerikanen hebben tòch al besloten tot een aanval op Irak.

MOSKOU, FEBR 13. Driewerf hoera voor maarschalk Igor Sergejev! Jammer alleen dat de Amerikanen toch niet naar hem luisteren - die zullen Irak hoe dan ook aanvallen.

Zo laat de stemming in Russische pers zich daags na “de koele ontvangst van Cohen” (Nezavisimaja Gazeta) samenvatten. Heeft de morsige, in uniform gestoken Sergejev zijn Amerikaanse gast en ambtgenoot, minister van Defensie William Cohen, geschoffeerd door hem tien minuten lang de les te lezen over de consequenties van een bombardement op Bagdad?

Welnee. “Dit is niet bot. Het is gewoon: zeggen dat de Amerikaanse acties verkeerd zijn, en dat zijn ze”, meent Pavel Felgenhauer, columnist van The Moscow Times. “Waarom zou Sergejev dat voor zich houden? Vooral als zoiets in Rusland goed valt.”

Volgens Felgenhauer had de Russische legerleider “niets te verliezen en alles te winnen” toen hij onder het gezoem en geflits van een batterij camera's tegenover Cohen plaatsnam. De eventuele klap die Saddam Hussein te incasseren krijgt, zal in de Russische Doema weerklinken in een vrijwel eenstemmig 'njet' tegen het nog niet geratificeerde Start II akkoord over de reductie van de kernwapenarsenalen.

Felgenhauer: “Het zal Start II geen goed doen, en ook niet de militaire samenwerking tussen Rusland en Amerika. Dat is de boodschap die Sergejev aan zijn collega heeft meegedeeld: er moet een prijs worden betaald voor een aanval op Irak.”

Het journaal op de staatszender deed zoals gewoonlijk of er niets pijnlijks aan de hand was. De min of meer onafhankelijke concurrent nodigde Cohen uit in het programma 'Held van de Dag', een titel die bepaald niet inhoudt dat ze hem op de schouders namen. Wat de Russische kijkers vooral bijbleef was zijn opmerking dat de Verenigde Staten geen toestemming van Rusland of wie dan ook nodig hebben om Saddam Hussein tot de orde te bombarderen. Dat stak.

De krant Segodnja sprak vanmorgen dan ook van een 'beleefdheidsbezoek' van de Amerikaanse Pentagon-chef, die toch allang besloten had tot “de slag op Irak”. De enige reden dat hij Moskou überhaupt aandeed, was dat Rusland nog altijd een kernmacht is. Leuk geprobeerd van Sergejev, zo schrijft de commentator, al was de Russische diplomatieke aanpak - Bagdad overhalen tot een compromis - bij voorbaat kansloos.

Waar de kranten zich enorm aan storen is “de ouderwetse propaganda tegen Rusland” in de Amerikaanse pers. Bedoeld wordt: een artikel in The Washington Post van gisteren over mogelijke Russische hulp aan Irak bij de fabricage van biologische wapens. Alleen al de timing van de publicatie, zo volmaakt synchroon aan het Moskouse bezoek van Cohen, maakt de beweringen volgens vele Russen verdacht.

Door kundig te jongleren met “duistere toespelingen en anonieme bronnen” wekt de auteur van het stuk “de illusie van bacteriologische samenwerking tussen Moskou en Bagdad op staatsniveau”, zo meent Segodnja. Terecht laat de regering zich door zulke berichten niet in verlegenheid brengen. Bovendien heeft de VN-commissie die gegevens bewust gelekt, om de Russische positie te ondermijnen.

Nee, de vraag of Moskou al dan niet een fermentatietank van 5000 liter aan Irak heeft geleverd, doet niet ter zake. Met instemming citeert de krant de woordvoerder van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken: “Het waren met name Duitsland en andere Westeuropese landen die Irak hebben geholpen bij het maken van massavernietigingswapens.”

De in de Westerse pers geuite gedachte dat Rusland zich uit eigenbelang opwerpt als bemiddelaar in de Irak-crisis, wordt al belachelijk afgedaan. Natuurlijk heeft Moskou nog zeven miljard dollar tegoed voor oude wapenleveranties, en ja, Russische olieconcerns hebben eveneens voor miljarden dollars principeovereenkomsten gesloten met Bagdad voor de exploitatie van olievelden zodra de VN-boycot is opgeheven, maar die belangen zijn toch niet meer veilig te stellen: De Amerikanen gaan immers toch bombarderen?

De Kommersant weet zelfs al wanneer: “In de nacht van 17 februari barst Desert Thunder los.” Het scenario ligt volgens de krant al vast, inclusief het telefoontje van “vriend Clinton” om Boris Jeltsin van dit voldongen feit op de hoogte te brengen.