Musici met een glimpje glamour

Concert: New World Symphony o.l.v. Michael Tilson Thomas. M.m.v. Barbara Hendricks. Gehoord: Concertgebouw Amsterdam, 12/2.

De jeugd heeft niet alleen de toekomst maar is ook al dominant aanwezig in het heden. Wie alleen al door de brochures van het Concertgebouw bladert, komt het Wereld Jeugd Orkest tegen, het Nationaal Jeugd Orkest, het Jeugd Orkest Nederland, het Nederlands Jeugd Strijkorkest en noem ze maar op. Donderdag maakte de Amerikaanse tegenhanger van het Europees Jeugdorkest zijn debuut in het Concertgebouw: de New World Symphony.

De New World Symphony - de verwijzing naar de bijnaam van Dvoráks Negende symfonie is evident - onderscheidt zich niet alleen in naam van de andere jeugdorkesten. De leden van de New World Symphony zijn evenals hun collega's zo ergens in de twintig, getalenteerd en ambitieus. Maar de NWS heeft zich ontwikkeld tot een orkestacademie, waaraan de musici drie jaar lang zijn verbonden. Naast hun grondige symfonische opvoeding in het orkest, worden de jonge musici in een breed programma klaargestoomd voor een glanzende carrière. Zo wordt gewerkt aan hun 'positionering in de markt', en aan hun spreekvaardigheid. Ook laat de leiding de musici optreden als modellen voor een duur Italiaans modehuis. Zonder een glimpje glamour kan het in Amerika kennelijk niet.

De NWS werd in 1988 opgericht en heeft als thuisbasis het Lincoln Theatre in Miami. Dirigent is vanaf het begin de nu 43-jarige Michael Tilson Thomas, artistiek leider van het San Francisco Symphony Orchestra en gastdirigent van het London Symphony Orchestra. Om zijn tienjarig bestaan kracht bij te zetten, maakt het orkest op dit moment een jubileumtour. En dat gebeurt in alle opzichten op zijn Amerikaans. Europa 'doet' het orkest in vier dagen. In Londen, Parijs, Amsterdam en Wenen wordt een overwegend Amerikaans programma gebracht met muziek van Charles Ives, Samuel Barber en John Adams. En het onderdeel dat niet van Amerikaanse origine is, Le livre de Baudelaire van Debussy, is een bewerking van Debussy's Cinq Poèmes door de Amerikaan Adams.

Het orkest kan veel. De orkestklank is homogeen, veelzijdig en genuanceerd. De musici kunnen fluisteren en durven te bulderen. Tilson Thomas weet je aandachtig mee te tronen door de fluisterzachte openingsmaten en de polystilistische passages van Ives' Three Places in New England, en hij doet je versteld staan van de vulkanische kracht van John Adams' Harmonielehre. Dit is geen leere Harmonie, zoals je bij menige uitvoering van dit werk geneigd bent te denken. Integendeel. Dit is muziek die ertoe doet.

Als begeleidingsapparaat voor de Amerikaanse sopraan Barbara Hendricks maakte de NWS beduidend minder indruk. Nu is Barber, wiens Knoxville: Summer of 1915 werd uitgevoerd, geen componist waar ik warm voor loop en was Hendricks niet op haar best. Haar lage register in het werk van Barber was ronduit lelijk. Maar ook de prachtige, post-Wagneriaanse lyriek van de Debussy-liederen bleef vlak, misschien te zeer dichtgekit door de orkestratie van Adams.