Hans Snoek

Werk van de Schilderskring PC 55 is t/m 15 maart te zien in de School voor Danskunst, Van der Brugghenstraat 1, Nijmegen. Do t/m zo van 12-15u. Inl. 024-3234484.

Waarom ze zich niet langzamerhand terugtrekt in haar vakantiehuis op het Spaanse eiland Formentera, zo werd haar gevraagd in een aan haar gewijde televisiedocumentaire. “Zo voor jezelf leven”, antwoordde ze terwijl ze een bijna vies gezicht trok: nee hoor, dat wilde ze niet. Drie, vier weken per jaar in de zon is tot daar aan toe, maar voor de rest - ze zei het niet met zoveel woorden - hoort een mens nuttig te zijn.

Het lijkt een politiek-ideologische levenshouding en dat is het misschien ook, maar met politiek hebben de bezigheden van oud-danseres en danspedagoge Hans Snoek nooit iets te maken gehad. Niet in directe zin, althans. Haar belangstelling geldt de kunst en dan vooral in combinatie met het kind. “Het wordt tijd dat de kinderen in Nederland weer kunnen lachen”, zei de zelf overigens zonder spijt kinderloos gebleven Snoek in 1945 en ze richtte Scapino op, het dansgezelschap voor de jeugd. Voor dat initiatief had ze vijfentwintig jaar veel zoniet alles over, ze schijnt in tijden van armoe zelfs haar sieraden eens beleend te hebben.

Hans Snoek, 87, is een fenomeen. Hans Ferrée noemde haar in een aan 'Hansen' gewijd boekje van zijn hand 'een cultuurprinses'. Dat is ze, al is er lang niet alles mee gezegd. Niet voor jezelf leven betekende voor Snoek ook dat ze in de oorlog joodse onderduikers herbergde. Op net zo vanzelfsprekende wijze als ze later naast Scapino de gelijknamige Dansacademie oprichtte, zorgde dat jeugdtheater De Krakeling er kwam en de kunstopleiding IVKO, en waarop ze zich nu weer inzet voor Stichting Toverbal, een 'artistieke vluchthaven' voor kinderen van vluchtelingen. Alles conform haar overtuiging dat een kind dat met kunst in aanraking komt, onmogelijk kan ontsporen.

IJdele hoop misschien, maar mooi is het wel. Net als het lange leven van de al vijftig jaar kettingrokende Snoek. Het is jaloersmakend om zo dynamisch en energiek te kunnen leven als zij. Gretig, bijna inhalig, cultuur opslorpen. Altijd en eeuwig eters hebben maar desondanks minstens tweehonderd premières per jaar bezoeken, van toneel, dans, opera, vaak met de gasten van die avond. Na afloop lezen of samen met haar man, de televisiepionier Erik de Vries, tot één, twee uur in de nacht op video geregistreerde televisieprogramma's afkijken, om desondanks vroeg op te staan en een altijd volle agenda af te werken. Op haar beroemde zolder aan de Amsterdamse P.C. Hooftstraat, waar ook de Stichting Operatie Onmisbare Kunst ter ondersteuning van figuratieve beeldende kunst is geboren, schildert ze in groepsverband, als lid van de Schilderskring PC 55. Naïef werk maakt ze.

Deze week was Hans Snoek - nog altijd kaarsrecht lopend, strakke, zwarte knot in de nek, doorgroefd gezicht - twee keer te zien in de voorstelling Through Nana's Eyes van Itzik Galili, ter gelegenheid van het Holland Dance Festival bezet met louter senioren uit de dans. Ze was verreweg de oudste. Ze werd met zorg en respect bejegend door de andere dansers. Hoewel altijd in beweging, had ze naar eigen zeggen 'veertig jaar niet bewogen'. Daarom leek ze misschien breekbaar, ineens. Ze ontroerde. Ze gaf haar adagium 'niet voor jezelf leven' weer een nieuwe betekenis.