Willem-Alexander (1)

De manier waarop de benoeming van prins Willem-Alexander tot lid van het IOC heeft plaatsgevonden geeft opnieuw aan dat het met het democratische gehalte van deze organisatie niet al te best gesteld is.

Het moet inmiddels toch ook voldoende bekend zijn dat de heer Samaranch een sterk autocratisch bewind voert en zich in zijn hofhouding graag omringt met prinsen, prinsessen en lakeien. Hij gedraagt zich steeds meer als een monarch met megalomane trekjes.

Zo ook tijdens toespraak bij de opening van de Olympische Winterspelen in Nagano waar hij de hele wereld opriep de bestaande conflicten op te lossen. Sportiviteit, vriendschap en vrede moeten de boventoon voeren en zijn Olympische Spelen zouden een voorbeeldfunctie moeten zijn voor de hele wereld.

Deze wens wordt het beste gediend door het introduceren van meer democratie in de deelnemende landen. Het IOC zou juist hierin een voorbeeldfunctie kunnen en moeten vervullen. Door zich hiervoor, als vertegenwoordiger van Nederland, in te zetten zou prins Willem-Alexander een zinvolle invulling aan deze functie kunnen geven. Lukt dit niet, dan lijkt het mij geen al te beste stageplaats.