Publiek is een bijzaak voor High Llamas

Concert: High Llamas. Gehoord: 11/2, Melkweg, Amsterdam.

“Fijn dat jullie er allemaal nog zijn”, zei zanger/multi-instrumentalist Sean O'Hagan enigszins verbaasd tegen het eind van het optreden van zijn High Llamas. Dat klopte niet helemaal, want het publiek in de Amsterdamse Melkweg was al een beetje uitgedund tot een kleine groep enthousiaste liefhebbers.

De High Llamas, die acht jaar geleden voortkwamen uit de groep Microdisney, zullen altijd een band voor een kleine schare fans blijven.

De van oorsprong Ierse O'Hagan en zijn Engelse bandleden maken fijngevoelige, aangename muziek, die niet sterk de aandacht opeist. Dat geldt ook voor de podiumpresentatie van de muzikanten, die in trui en spijkerbroek stonden te spelen, opgaand in de muziek, zonder er zich om te bekommeren of het voor de toeschouwers boeiend was om naar te kijken.

Simpele, luchtige melodieën vormen de basis van de dromerige nummers van de High Llamas. Het subtiele gebruik van toetseninstrumenten, een marimba en een banjo naast gitaar, bas en drums

en fraaie zachte samenzang leveren een geluid op dat refereert aan de latere Beach Boys en de eigenzinnige Van Dyke Parks. De toevoeging van bliepende en suizende elektronische geluiden maakt het geluid moderner, verwant aan groepen als Air en Stereolab, waar O' Hagan als gastmuzikant

bij betrokken is geweest.

Het recente succes van Air is niet weggelegd voor de High Llamas: daarvoor kabbelen hun nummers te veel voort, prettig maar niet pakkend. Sommige van de lang uitgesponnen nummers waren meeslepend, door het bezwerende effect van een telkens herhaalde gitaarpartij en subtiel verschuivende accenten van de andere instrumenten. Andere stukken kwamen

over als onuitgewerkte experimenten, zoals een nummer waarin een dansbaar ritme werd ingezet, dat bleef steken in een aardig idee. Het verschil tussen het podium en de oefenruimte lijkt niet zo groot voor de

High Llamas. Zo werd er gisteravond aan het eind van een liedje plots een snelle elektronische beat geprobeerd, die al snel werd vertraagd en,

toen het blijkbaar nog niet beviel, werd stopgezet. Het was het proberen

waard, moet O' Hagan gedacht hebben. Maar met zo'n houding mag je inderdaad blij zijn als er aan het eind van de avond nog publiek over is.