Nagano

Het dondert en bliksemt boven de stad. De zon is weg, het regent en

de sneeuwt smelt. Nog even en er heerst een Hollands klimaat. Zo'n klimaat van kwakkelen en wachten op sneeuw en ijs. Zo'n sfeer van knus bij elkaar voor de kachel kruipen en praten over koetjes en kalfjes. Wat

is er Hollandser dan het Holland House in Nagano? Drinken, hossen, lallen, joelen en roddelen met de klompen aan.

Boterhammen met kaas en broodjes met rookworst eten. En vooral echt

Hollands bier drinken. Samen met de kampioenen in de polonaise achter de

hoempakapel aan. Samen met de bobo's klinken en drinken op ons mooie landje aan de zee. Het is waar, het is werkelijk een genoegen op een Japans eiland een Hollandse eenheid te vormen. Terwijl de thuisblijvers zich opwinden over een stukje in de krant over een relletje tussen een bobo en een prins, staan we hier te drinken en zien we van nabij onze geachte afgevaardigden in sportbonden en overheid elkaar op de schouders

slaan. Hoezo ruzie? Hoezo conflict? Moet je ze eens zien lachen, drinken

en loslippig zijn. Ze lachen zich rot over zoveel commotie in Holland.

We zien toch zelf hoe zogenaamde rivalen elkaar lachend een stevige hand

geven. We horen toch zelf hoe 'het' nu allemaal in elkaar steekt. Het is

wel even gissen naar de officiële waarheid. Want er wordt wat door de dames en heren gekletst onder het genot van een paar stevige glazen. En het is wel even nadenken over wie wat zegt. Want helemaal duidelijk wordt niet wie nu wat tegen wie heeft. Eigenlijk wekken ze gewoon de indruk dat er geen enkele reden is tot ongerustheid. Laat ze maar schrijven en schreeuwen in dat verre Holland. Wij nemen er nog een paar en gaan met z'n allen naar het schaatsen. We trekken ons oranje pak aan,

zetten onze oranje pet op en gaan naar onze kampioenen toe. In Nagano blijft het voor ons allemaal een feest. Ook als onze jongens niet winnen.