Händel, here I come!

Komend weekeinde beleeft Leiden de jaarlijkse scratch-dagen: een dag lang oefenen en 's avonds de Messiah uitvoeren. 'And he shall purify-y-y-y-y-y' - en dan 33 keer. Deel vijf in een serie over passies.

Vr 13 febr 19u30: Messiah; za 14 febr 20u15: Musical Highlights; zo 15 febr 20u15: Verdi. Toegangskaarten ƒ 20 (reductie ƒ 15) o.m. bij alle landelijke VVV-bespreekbureaus. Inl: Scratch Muziekdagen Leiden, tel. 071-5722248.

Paasdagen, Pinksterdagen, Kerstdagen, Scratch-dagen. Het kalenderjaar kent zijn vaste rituele dagen. Ik leef er naartoe met kinderlijke rode blossen op de wangen. Het is dat onze piano doorklinkt bij de buren, anders zou ik in september al beginnen met Zie ginds komt de stoomboot en God rest you merry gentleman. Zo beleef ik de eerste weken van elk nieuw jaar als de adventstijd voor de Scratch-dagen. Vanavond is het Scratch-avond, morgen beginnen ze weer, de Leidse Scratch-dagen.

Scratch-dagen laten zich vergelijken met voetbalzondagmiddagen in de jaren vijftig. Althans, dat vermoed ik, afgaande op foto's van volgepakte tribunes uit die tijd: keurig gewassen publiek, de ogen van duizenden naar één plek gericht, in een arena gevuld met golvende emotie.

Scratch-dagen spelen zich ook af op tribunes, niet in een stadion, maar in de Leidse Pieterskerk, en niet met een bal als focus, maar met een dirigent. Zoals het voetballegioen zingt (Daar hoorden zij engelen zingen, ... Ajax!, Ajax!), zo zingt het Scratch-legioen.

In de met tribunes volgebouwde Pieterskerk wordt jaarlijks drie dagen achtereen muziek gemaakt door duizend amateurs, vocaal en instrumentaal, die overdag repeteren en 's avonds een concert geven. Het begon tien jaar geleden met de Messiah van Händel: de Scratch-Messiah, een uit het Engelse Cambridge overgewaaid muziekfestijn (to scratch = krassen). Op zondag volgt sinds vijf jaar een Scratch-programma met een selectie uit Verdi's opera's. De Messiah is vorig jaar verbannen naar de vrijdag, om op zaterdag plaats te maken voor Musical Highlights.

Zeven jaar geleden mengde ik mij voor het eerst tussen de bassen met een vers aangeschafte Messiah-koorpartij. Ik verwachtte een dag tegemoet te gaan vol You never walk alone op de wijze van Hallelujah. Mis. Ik raakte vrijwel onmiddellijk het spoor bijster in de bladzijden vol barokke loopjes: And the glory of the Lord shall be re-e-e-vea-ea-ea-ea-led. Om maar te zwijgen van: And he shall purify-y-y-y-y-y - en zo 33 keer. Soms klopte ik de rest van het koor met wel drie bladzijden voorsprong. Maar even zo goed trof ik mezelf nog middenin het Lijden van de Heer, terwijl Hij overal elders op de tribunes al ruimschoots was opgestaan.

Mijn tweede Messiah-jaar verliep stukken soepeler. Het derde jaar kreeg ik vleugels. Mijn angst voor 'al die nootjes' was weg. Remmen los, helpers weg: Händel, here I come! Geen house beat die onthechtender kan werken dan de fortissimo's in het slotkoor Worthy is the Lamb that was slain. Nooit geweten dat een mega-koor, begeleid door een symfonie-orkest in volle bezetting, zulke diepe stiltes kan voortbrengen als in het chorus Behold the Lamb of God. Zelden zo door één stem geraakt als in de aria I know that my Redeemer liveth, die me de rest van m'n leven kippenvel zal bezorgen.

King of Kings, for ever and ever!