Finkers excelleert

Voorstelling: Kalm aan en rap een beetje, door Herman Finkers. Gezien: 10/2 in De Speeldoos, Zaandam. Tournee t/m 13/6. Inl. (0573) 251

826.

“Na acht programma's weet u zo langzamerhand wel wat u van Herman Finkers kunt verwachten. Een negende programma.” Dat is een typerende grap voor de droogkomiek uit Almelo: beknopt, volstrekt logisch en toch voorzien van een knik tussen de eerste en de tweede zin die de redenering onverhoeds een andere kant op stuurt.

Het citaat is ontleend aan het als gratis VVV-krantje uit Vaals uitgevoerde programmablad voor Kalm aan en rap een beetje, want zijn nieuwe voorstelling is gesitueerd op (en later aan de voet van) de Vaalserberg. Als een bergbeklimmer betreedt Finkers het podium, waarop het puntje van een berg is gebouwd, met een kraag van wattenwolken op de

vloer. Hij is hier, zegt hij, in het kader van de onthaasting. De humor is een vermoeiend vak. “U vindt 'm nu leuk”, merkt hij na een geslaagde grap op, “maar ik hoor 'm morgen weer.” Er moest nodig eens worden bijgetankt.

De onthaastingstherapie vormt, als vanouds, het kader voor de stortvloed

van tamelijk toonloos voorgedragen grappen waarin Finkers excelleert. Ze

gaan weer over alles en niets, soms zijn ze visueel van aard en soms ook

maken ze mooi gebruik van geluidseffecten. Zijn broer Wilfred, die tevens te boek staat als mede-auteur van de voorstelling, verzorgt enkele malen een verrassend staaltje figuratie. Tot zo ver blijft alles bij het oude, hetgeen mij bij Finkers nog steeds zeer bevalt.

Maar voor het eerst lijkt er nu bij vlagen ook iets van betekenis op te doemen tussen hetgeen hij zelf op zeker moment betitelt als “al die meligheid”. Bijna lieflijk is bijvoorbeeld het moment waarop hij, op die berg, een kaarsje aansteekt voor Maria, en na de pauze omvat het decor een kapelletje dat daar niet voor niets staat. Een paar grappen die naar het geloof verwijzen - en de ongrappige verzuchting dat jongeren nauwelijks meer weten wie Jezus Christus was - deden mij zelfs denken aan De lachende kerk, het cabaret-debuut van de roomse Fons Jansen uit de jaren zestig. En ook niet eerder vertoond is een conference over Janmaat en diens buitenlandse geestverwanten, waardoor de denkbeeldige Vaalserberg opeens even een echte berg wordt, uitkijkend

over een Europa dat bij het minste of geringste in Bosnië kan ontaarden.

Het zou onzin zijn de nieuwe voorstelling van Herman Finkers nu meteen maar levensbeschouwelijk te noemen. Lachen is veruit het belangrijkst. Maar lachen is niet langer het enige.