Bunkermentaliteit

Als medewerker bij de Unit Verwijdering, Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) in Ter Apel, voel ik mij niet aangesproken door de kop boven het artikel 'De bunkermentaliteit van de IND' (2 februari). En, om mij tot de IND Ter Apel te beperken, evenmin door de in het artikel geciteerde Nol Vermolen van Vereniging Vluchtelingenwerk Nederland, die de IND beschrijft als een “in zichzelf gekeerde organisatie, die de hele boze wereld tegen zich denkt te hebben”.

Nu zal ik niet ontkennen dat het Vertrekcentrum-Ter Apel (iets anders dan de IND Ter Apel) bij hulpverlenende organisaties weerstand heeft opgeroepen en nog steeds oproept. Onze benadering jegens deze boze of minder boze wereld is echter open, althans zo open als redelijkerwijze van de IND mag worden verwacht. In concreto betekent dit dat wij jegens externen geen schroom hebben onze werkwijze met betrekking tot de vertrekprocedure uit te leggen.

Om een misverstand te voorkomen: de IND in Ter Apel houdt zich niet bezig met het organiseren van cursussen als lassen en timmeren. Hoe waardevol ook: dit is een aangelegenheid van het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA) met het doel de vreemdeling niet met lege handen in het land van herkomst te laten terugkeren.

De kernactiviteit van de IND Ter Apel bestaat uit de voorbereiding van de feitelijke verwijdering van de uitgeprocedeerde (althans verwijderbare) asielzoeker door nationaliteits- en/of identiteitsonderzoek. Pas wanneer uit dit onderzoek de identiteit van de vreemdeling blijkt, kan worden overgaan tot een presentatie bij de diplomatieke vertegenwoordiging teneinde een laissez passer (vervangend reisdocument) aan te vragen.