Meredith Brooks is helemaal niet zo ruig

Concert: Meredith Brooks. Gehoord: 10/2 Paradiso, Amsterdam.

Geef haar het voordeel van de twijfel: kan Meredith Brooks het helpen dat haar succes volgde op dat van Alanis Morissette, juist toen de wat ruigere rockdames gunstig in de markt lagen?

Zelfs vanuit die milde optiek viel het niet mee om de zangeres van de gecalculeerd ruwgebekte hitsingle Bitch los te zien van wat in Amerika heel passend corporate rock wordt genoemd. Haar bedrijfsmatige rockmuziek klonk gisteren in een goed gevuld Paradiso zo efficiënt en suf, dat de beginwoorden van haar toegift met Led Zeppelins Rock & Roll ('Been a long time since I rock & rolled...') een onbedoelde lading kregen.

Een eenduidige kloon is Meredith Brooks niet, want behalve naar Morissette heeft ze ook geluisterd en gekeken naar Chrissie Hynde van The Pretenders. Als gitariste in de band van Charlotte Caffey (ex-Go Go's) stond ze klaar in de coulissen van het rock & roll-bedrijf, toen bleek dat er opeens ruimte was voor stoere popdames zonder een blad voor de mond. Op het podium had er in het licht van de klare taal van haar lijflied ('I'm a bitch, I'm a lover...') wel eens wat meer pit in mogen zitten. Haar begeleidingsband van samengeraapte huurmuzikanten straalde professionele desinteresse uit, terwijl Brooks met krampachtige hand- en voetgebaren zocht naar contact met het publiek en dynamiek in het samenspel, die er niet waren.

Het wachten was op haar 'one hit wonder' Bitch, dat wellicht ooit nog eens goed zal blijken voor een aflevering in de kostelijke tv-serie Single Luck. Het modderde nog wat aan, totdat ze in het genoemde Led Zeppelin-nummer haar stembanden aan gort schreeuwde. Binnenkort op Pinkpop, werd er in de wandelgangen gefluisterd.