Tijdloze puurheid van Sexsmith

Concert: Ron Sexsmith. Gehoord: 7/2 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 10/2 Nighttown Rotterdam; 11/2 Paard Den Haag.

Het is niet moeilijk om in te zien waarom Elvis Costello zijn jonge Canadese collega Ron Sexsmith aanwees als de beste songschrijver van zijn generatie. De ongekunstelde liedjes van de nog niet geheel van zijn babyvet verloste Sexsmith hebben een eenvoud en een ongewilde naïviteit die Costello is kwijtgeraakt, sinds hij zich verloor in woordknutselarij en gezochte arrangementen. De uit Ontario afkomstige Sexsmith bedenkt zijn teksten terwijl hij wandelingen of busreisen maakt door de stad. Zo klinken ze ook: als minutieuze beschrijvingen van alledaagse dingen, zoals het jongetje in de bus dat langs een kerkhof rijdt (Pretty Little Cemetary) en tegen het bejaarde echtpaar naast hem zegt: 'This is where you go when you die. My papa told me so. The old man said: Yes, we know.'

Ron Sexsmith erkent de invloed van andere Canadese zangers als Leonard Cohen en Gordon Lightfoot, maar wil niet op één hoop worden gegooid met in zichzelf gekeerde singer/songwriters als Jackson Browne. Dat is opmerkelijk, want om zijn onvaste en melancholieke stem is Browne nu juist de eerste zanger die in gedachten komt. In eerste instantie tekende Sexsmith een contract met een muziekuitgeverij om liedjes te schrijven voor anderen. Toen hij er in het kantoor van zijn huidige platenbaas een paar had gezongen, mocht hij onmiddellijk de studio in met de gerenommeerde producers Mitchell Froom en Tchad Blake, een combine die na een gunstig ontvangen debuutalbum werd voortgezet op de onlangs verschenen cd Other Songs.

Sexsmith heeft met landgenoot Neil Young gemeen dat zuiver zingen niet zijn sterkste punt is. Toch gaf hij zaterdag een even sober als indrukwekkend concert in het bovenzaaltje van Paradiso, begeleid door een bassist en drummer die dubbelden op cello, melodica en accordeon. Zijn kracht schuilt in het understatement van liedjes die zo gewoon klinken, dat ze een puurheid herwinnen die in veel hedendaagse popmuziek verloren is gegaan. Nog nooit schreef iemand zo'n mooi liedje over de vergankelijkheid van de roem, een tekst waar Jantje Smit troost uit kan putten: 'Child star, you've reached the end of the road / they only wanted you when you were good as gold.'

Met zijn niet per definitie aan deze tijd gebonden folksongs zou Ron Sexsmith even goed in de vroege jaren zestig gepast hebben, ware het niet dat hij ook kan rocken op zijn akoestische gitaar. Zijn toevallig in de buurt verkerende labelgenoot Lisa Loeb diende zich aan voor een rommelig duet in McCartney's Listen To What The Man Said. Best leuk, maar van zijn eigen liedjes moest Ron Sexsmith het hebben.