Sensualiteit van Van Manen

Gezelschap: Nederlands Dans Theater 2. Premières: Autre Part. Choreografie en decor: Patrick Delcroix, muziek: Kevin Volans, Foday Musa Suso, kostuums: Joke Visser, licht: Henk Palmers. Couple. Choreografie : Hans van Manen, muziek : Maurice Ravel, kostuums: Keso Dekker, licht: Joop Caboort.

Sad Case. Choreografie: Paul Lightfoot, muziek: o.a. Perez Prado, toneelbeeld en kostuums: Sol León, licht: Tom Bevoort. Gezien : 7 febr. in Lucent Danstheater, Den Haag. Toernée t/m/ 12 maart. Inl. 070-3609931.

In het Holland Dance Festival neemt het Nederlands Dans Theater een prominente plaats in. Verdeeld over NDT 1, 2 en 3 worden er 8 nieuwe balletten gepresenteerd en werd ter gelegenheid van het internationale, in Den Haag gehouden 3 daagse symposium over de sociale positie van de danser in de 21ste eeuw een speciale, door vele kabinetsleden en ambassadeurs bijgewoonde, Gala voorstelling gegeven, Hierin brachten de drie NDT-groepen niet alleen het bruisend elan van de drie NDT-groepen weer eens naar voren. En Gérard Lemaitre kreeg, zeer verdiend, de hoge Franse onderscheiding Officier de L'Ordre des Arts en des Lettres opgespeld.

De NDT 2, de groep jongeren, beet zaterdagavond de spits af bij de wereldpremières met 3 werken van choreografen uit de NDT stal. Patrick Delcroix, een markant NDT1 danser, maakte met Autre Part een harmonische choreografie voor vijf paren, vol soepele, wiegende en glijdende bewegingen binnen een fraai toneelbeeld van vijf hangende, grote, zacht oplichtende excotische bloemkelken. Vooral het middendeel, waarin een vrouw door drie mannen als in één lange ademtocht van de een naar de andere beweging getild, geschoven en gedraaid wordt, heeft een ongeforceerde inventiviteit.

Ondanks het grote aantal bewegingen gaat er van Autre Part een grote rust uit, mede door de uit Afrika afkomstige muziek van Kevin Volan en Foday Musa Suso en de losvallende, in herfsttinten gehouden kostuums van Joke Visser. Jammer dat het werk op den duur aan spanning verliest en uitgaat als een nachtkaars. Hans van Manen maakte als vervolg op zijn, eveneens in het programma gedanste Solo voor drie mannen, nu Couple voor drie paren. Een werk waarin hij opnieuw zijn meesterschap laat zien in het duiden van wat er tussen mensen speelt, zonder dat er ooit sprake is van een loodzware dramatiek. Dat maakt ook dit Couple weer zo spannend. De opeenvolgende duetten hebben ieder een wat andere sfeer, maar tegelijkertijd ook eenzelfde suggestieve en sensuele aanpak. Ze hebben een mengeling van geraffineerde uitdaging en trotse afstandelijkheid, van kleine felle uitbarstingen, die ook onmiddelijk weer onder controle gebracht worden. Het fascinerende is dat dat allemaal door de dynamiek en accentuering in de dansbeweging en in een nauwe samenhang met de muziek van Maurice Ravel zichtbaar wordt, door de hoofdhouding, door de blikrichting, door de helderheid in vorm. Een juweeltje van een ballet, in een lichte, simpele maar uiteraard weer verfijnde kostumering van Keso Dekker.

Ook een juweel, hoewel heel anders van kleur en zetting, is Paul Lightfoots nieuwe werk, Sad Case, waarvoor hij smeuïge, vooral Spaanse, populaire songs gebruikt. Zijn vijf dansers - drie mannen en twee vrouwen - zijn nerveuze, spichtige wezens, van wie lijf en ledematen spartelend en sputterend in de meest onmogelijke kronkels, knikken en knopen terechtkomen. Het ene moment zijn het verkrampte, stijve robotjes en een seconde later veranderen ze in glibberige, glijdende gewrichtloze figuren die als bliksemschichten door de ruimte schieten.

Sad Case is een 17 minuten durende stroom van bizarre speelsheid en weerloze tragedie, die je ademloos mee mag beleven. Het is door Sol León in een toneelbeeld gezet, dat met zijn drie flauw gebogen metalen licht armaturen, een kille hal suggereert, waarin de medewerkenden even los gelaten worden, maar gevangen blijven in hun eigen stuurloze en doortollende gedachtenwereld. De bijna geheel vernieuwde groep NDT 2-dansers voerden het programma met veel energie, dansdrift en danskunde uit.