'OUTPLACEMENT' VAN PAARS WORDT EEN PROBLEEM

De vorming van een nieuw kabinet mag dan nog een paar maanden weg zijn, in de Haagse wandelgangen wordt er al druk gespeculeerd over kandidaten. Wordt Job Cohen straks de minister van Onderwijs? Of gaat die post toch naar de huidige staatssecretaris, Tineke Netelenbos. Gaat Frits Bolkestein straks dienen onder Wim Kok, als minister van Buitenlandse Zaken, of verdwijnt hij na een verkiezingsnederlaag tegenover diezelfde Kok, in “de nevelen van het herfstbos”, zoals Dries van Agt zijn eigen plotselinge vertrek uit de politiek ooit omschreef.

Velen maken zich druk over de formatie van het nieuwe kabinet. Niemand is geïnteresseerd in de 'deformatie' van het oude. En dat is eigenlijk gek. Want waar moeten straks alle bewindspersonen heen die zijn afgebrand in de media (Winnie Sorgdrager, Anneke van Dok, Tonny van de Vondervoort), die teleurgesteld vertrekken omdat de partij hen niet hoog genoeg op de verkiezingslijst plaatste (Dick Tommel), die Den Haag vaarwel zeggen omdat de portefeuille hun te zwaar werd (Elisabeth Schmitz), of gewoon omdat ze graag even een time out willen (Jacob Kohnstamm)?

Waar moeten ze straks allemaal naar toe? Niet alle partijen zijn zo genereus als de VVD, die het grotendeels mislukte ministerschap van Hans Dijkstal gaat belonen met het fractievoorzitterschap. Niet iedereen is zo inventief in het verzamelen van adviseurschappen in het bedrijfsleven, zoals de in 1995 afgetreden Robin Linschoten. En het voorzitterschap van de Koninklijke Nederlandse Schaakbond, een functie die Tommel eerder bekleedde, is geen fulltime-baan.

Bij vroegere kabinetten was de outplacement-vraag nooit zo actueel. Misschien kwam dat omdat het aantal brekebenen toen nooit zo groot was. Of speelde een rol dat bewindslieden nimmer zo openlijk hun frustraties etaleerden. Bovendien geven vertrekkende bewindslieden curieuze antwoorden als ze de vraag krijgen voorgelegd wat ze straks met hun overvloedige vrije tijd gaan doen. Kohnstamm bijvoorbeeld gaat 'Oorlog en Vrede van Tsjaikovski' lezen, zo liet hij Vrij Nederland optekenen.