Sorgdrager (1)

Minister Sorgdrager had inderdaad moeten aftreden, zoals Bastiaan Bommeljé op 3 februari betoogde. Zij was helaas van het begin af aan niet tegen de zware portefeuille van Justitie opgewassen. Dat is haar niet aan te rekenen, wel haar totale gebrek aan zelfkennis en zelfkritiek, en het steeds afschuiven op anderen van de schuld voor haar falen.

Bommeljé laakt ook terecht de lamlendige houding van de Kamer in deze kwestie. Het meest beschamend was wel dat dit zogenoemde Kamerdebat niet meer was dan een stukje theater, een schijnvertoning waarvan iedereen de uitkomst kon voorspellen. Ook aan minister Sorgdrager met die zelfvoldane grijns van de Cheshire kat was duidelijk te zien dat de regeringspartijen haar, uit puur partijbelang, toch niet zouden laten vallen.

Als je meer van dit soort 'debatten' hebt gevolgd, vallen de oren je niet van het hoofd, maar je wordt er wel misselijk van. We weten allemaal dat de parlementaire democratie de minst slechte is van alle politieke stelsels, maar mag de burger van zijn regeerders iets meer zelfkritiek en verantwoordelijkheidsgevoel - kortom fatsoen - verwachten?