Carlos Markovich doet meer dan videoclips; Twee parallelle levens

ROTTERDAM, 7 FEBR. Regisseur van videoclips - die aanduiding kan de Mexicaanse filmmaker van Argentijnse afkomst Carlos Markovich maar matig bekoren. “Ik heb, behalve elf muziekvideo's, ook als director de fotografía dertien films gemaakt, dus noem mij maar gewoon filmmaker”.

En dat zijn documentaire film Quién diablos es Julietta? (Wie voor de duivel is Juliette?), die een van de meer serieuze kandidaten is voor de vandaag op het Rotterdamse festival bekendgemaakte Tiger Award, in stijl en montage veel wegheeft van Latijnsamerikaanse videoclips - die nog sneller en sexier zijn dan Europese en Amerikaanse - wil er bij zijn maker ook al niet in: “Ik ben al 32. Te oud om nog voor een vertegenwoordiger van de MTV-generatie te worden gehouden”.

En als Markovich dan ook nog volhoudt dat zijn film geen documentaire is (“daaronder versta ik meer iets over geschiedenis, met een commentaarstem”), dan is definitief duidelijk dat we hier met een eigenzinnige geest van doen hebben. Quién diablos es Julietta? draagt daar ook alle sporen van. Markovich's opnamen van de Cubaanse hoofdstad Havanna zijn gespeend van alle schattigheid van oude auto's en afbrokkelende gebouwen, die tegenwoordig veel daar opgenomen films lijken te teisteren: “Wat me interesseert in Julietta is haar levenskracht. Het is ook belangrijk dat ze aan het einde van de film terugkeert naar Cuba, hoewel ze in Mexico een carrière als fotomodel had kunnen maken. Dat cliché van alle Cubanen die maar weg willen, daar heb ik me ook tegen willen verzetten”.

Quién diablos es Juliette? behelst het levensverhaal van het Cubaanse meisje Yuliet Ortega, dat Markovich heeft ontmoet toen hij met het Mexicaanse sterretje Fabiola Quiroz op Cuba opnamen maakte voor een videoclip. Yuliet was, wegens haar grote uiterlijke gelijkenis met Fabiola, tijdens die opnamen als body double voor Fabiola geëngageerd, en de filmmaker raakt zeer onder de indruk van haar schoonheid en persoonlijkheid. Toen bleek bovendien nog dat Yuliets levensverhaal niet van dramatiek bleek ontbloot was: haar vader vertrok toen ze nog heel klein was met de noorderzon naar de Verenigde Staten en haar moeder kwam om het leven door zelfverbranding (Markovich: “Een veel voorkomende handeling onder bedrogen vrouwen op Cuba”).

Toen ontstond het plan om Yuliet en Fabiola enkele jaren te volgen, voor een film die een soort parallele levens probeert te portretteren, maar waarin Yuliet duidelijk de show steelt. Markovich heeft daarbij de krachtige effecten niet geschuwd: zo spoorde hij Yuliets vader in de VS op, voor een onverwachte ontmoeting.

Het flitsende karakter van de film houdt onder andere verband dat Markovich bij de opnamen van de meest verschillende dragers gebruik heeft gemaakt: video, 8-mm film, 16-mm, en tenslotte ook 35-mm. Die keus was niet alleen maar door kunstzinnige motieven ingegeven, vertelt de regisseur: “We zijn begonnen met een heel klein budget van ongeveer 150.000 dollar. Toen anderen met het project kennismaakten, werd het steeds groter, onder andere door de steun van het Rotterdamse Hubert Bals Fonds. Daarna kwam ook het filmfonds van Mexico met meer geld over de brug, zodat we aan het eind op 35-mm konden filmen en zes maanden konden besteden aan de montage van onze vijftig uur materiaal. De film heeft tenslotte 600.000 dollar gekost”.

Sindsdien is Markovich in de wolken, en ofschoon hij natuurlijk hoopt en vertrouwt op de Rotterdamse Tiger Award is de grote slag al geslagen: zijn eerste lange film als regisseur heeft een prijs gewonnen op het prestigieuze Sundance-festival in de VS, en een grote Amerikaanse distributeur, zegt hij, heeft al belangstelling getoond voor de wereldrechten.