Prettig gestoord in de ruimtecapsule

Voorstelling: Disaster Musical, door Alex d'Electrique. Tekst: Ko van den Bosch; regieadviezen: Aat Ceelen. Spel: Raymonde de Kuyper, Martin Hofstra, Andreas Scharfenberg, Ko van den Bosch. Gezien: 31/1 Frascati, Amsterdam. T/m 7/2 aldaar; tournee t/m 2/5. Inl. (020) 626 45 45.

'Alex d'Electrique wrikt aan de fundamenten van de goede smaak.' Met die slogan prijst de theatergroep van Ko van den Bosch zichzelf aan, en inderdaad: de nieuwe voorstelling van Alex d'Electrique bevat nogal wat onsmakelijke ingrediënten.

Disaster Musical, geënt op pulp en science fiction, speelt zich niet op aarde af maar ergens diep in het heelal. Daar tolt een ruimteschip rond met een in permafrost vastgevroren bemanning. In een stapelbed omringd door zwaaiende lampen liggen de ruimtevaarders niets te zijn - totdat ze de plek bereiken waarheen de missie hen heeft gezonden. Ze ontdooien en de eerste ramp dient zich aan: de vent die helemaal bovenaan lag valt uit zijn bed en loopt met z'n hersenbeschadigde kop in de weg, zodat zijn collega's overwegen hem te elimineren.

Voor radicale oplossingen staan zij sowieso wel open. Zodra ze door de patrijspoort een verdacht object ontwaren zien ze zich voor de keus gesteld: contact maken of, en dat is de makkelijkst uitvoerbare optie, direct vernietigen. Evenals in zijn vorige producties De Onthoofde Hand, Cutup/Uppercut en Ribbencast Ritme laat schrijver Van den Bosch de paranoia welig tieren. Nauwelijks zijn de heren ontdooid of hun wantrouwen jegens al wat vreemd is laait weer op.

En het allerwantrouwigst staan zij tegenover hun kameraad Lena. Zo ruzieën ze maar wat aan, de mannen en die ene vrouw in hun capsule, en van de weeromstuit vergeten ze waarvoor ze ooit de ruimte in werden gestuurd.

Met een beetje goeie wil laat dit alles zich interpreteren als een parabel op het menselijke bestaan, op de zinloosheid daarvan en op onze oeroude angsten, op de eeuwige strijd tussen de seksen en de onvermoeibaarheid waarmee we ondanks alles dóórgaan. Ja, zelfs als de ruimtevaarders in een nachtmerrie terechtkomen waarin een slijmerige substantie hun lichaamscellen kopieert - zelfs dan houden zij de moed erin: 'We moeten bij elkaar blijven'.

Disaster Musical is minder oppervlakkig dan de vorm doet vermoeden, maar dit keer heeft het gewrik aan de fundamenten van de goede smaak wel voor een paar trieste uitglijders gezorgd. Absoluut niet leuk zijn de demonstratief politiek-incorrecte geintjes over blank en zwart en de grappen ten koste van de Duitse acteur in het gezelschap. Bovendien speelt dat gezelschap soms op de automatische piloot. Jammer, want Disaster Musical heeft het in zich om net zo te worden als de muziek van Wim Conradi: spannend en prettig gestoord.