Easy Tune is dood, All-In heet de opvolger; Vrolijkheid en muzikale vrijheid

Easy Tune, de hipste muziek van twee jaar geleden, was een misverstand. Nu heeft 'easy tune' een vervolg gekregen in All-In, een term verzonnen door de geestelijk vader van Easy Tune, Richard Cameron. Vooral in Japan is All-In populair. “Nederland is te klein voor ons”, zegt Cameron.

Arling & Cameron: All-In. Drive In cdet015. We Love Dancing! is op single verschenen.

Even was het erg in, toen was het al snel erg uit. Easy tune kreeg begin 96 veel publiciteit, en werd in het najaar verguisd. De drijvende krachten achter de stroming hebben het echter overleefd, en kwamen onlangs met een opvallende nieuwe CD: All-In, waarop easy tune een vervolg heeft gekregen in energieke, opwindende dance-muziek.

Easy tune werd twee jaar geleden bekend als de stroming die de oude easy listening-muziek uit de jaren zestig en zeventig uit de kast had gehaald en weer hip had gemaakt. Maar dat beeld klopte niet, zegt Richard Cameron, die de term bedacht. “Het idee van de feesten die we onder de naam Easy Tune organiseerden was de grenzen van de stijlen te doorbreken. De stijlvastheid was wat uitgaan zo saai maakte. We draaiden veel oude easy listening-platen, omdat dat het krachtigste statement was dat je kon maken tegen de vervlakking.”

Toen Cameron met onder meer Karin Ras - als dj één helft van het duo The In-Tuners - een groot feest voor MTV organiseerde, werd de nieuwe stijl snel opgepikt door de media. “De dag na dat feest stond een foto in Het Parool, met de kop: Na house komt easy tune. Dezelfde week stond een groot artikel in Nieuwe Revu met dezelfde strekking. Het werd heel polemisch, wat onze bedoeling niet was: het was niet tegen house of tegen bepaalde mensen gericht, we wilden alleen een alternatief bieden. Maar voor zulke nuances was geen ruimte meer. Als we draaiden kwamen, vooral in de provincie, mensen op ons af met de vraag waarom we geen 'echte' easy tune draaiden. Wat dat dan was, vroegen we. 'Ja, James Last! We hebben speciaal gekke kleren aangetrokken!' In die tijd hadden we zelf al een paar platen uitgebracht onder de noemer Easy Tune, waarop veel meer stijlen te horen waren dan alleen easy listening. De muziek was vrolijk, maar geen platte lol zoals James Last.”

Ondanks het succes - er was zelfs een Top 40-hit, Aloha! van de Easy Aloha's, waarvan Cameron met zijn muzikale partner Gerry Arling de muziek had gemaakt - waren de easy tuners niet blij met de manier waarop ze in een hoekje werden gedrukt waar ze zich niet thuis voelden. In een VPRO-radio-uitzending verklaarden ze daarom easy tune dood en gingen ze door met een term die het idee duidelijker omschreef: All-In.

In Nederland was het gedaan met de stroming, maar in het buitenland begon het toen pas. Begin vorig jaar werden de Easy Tune-platen in Duitsland, Japan en Amerika uitgebracht, ondersteund door tournees. “We hadden de mogelijkheid om met een schone lei te beginnen, dus hebben we meteen duidelijk gemaakt dat easy tune stond voor nieuwe muziek en muzikale vrijheid, met enthousiasme en vrolijkheid als rode draad. We hadden wel wat opgestoken van wat hier was gebeurd.”

Vooral de reis naar Japan was een groot succes. Hun gastheer daar was Yasuhara Konishi, dj en de man achter de door de Nederlanders erg bewonderde popgroep Pizzicato Five, een van de populairste groepen in Japan. Ze hadden hem leren kennen op een muziekbeurs in Keulen. “Daar bleek dat ze platen van ons kenden en te gek vonden”, vertelt Cameron. “Wij hadden zweetsnorretjes van de zenuwen toen we hem ontmoetten, maar hij had hetzelfde!”

Karin Ras laat foto's zien van de feesten in Japan waar ze draaiden: volle zalen met gretige, enthousiaste gezichten, handen in de lucht. “Zo staan ze er de hele avond bij”, zegt Karin. “In Nederland ben je als dj een soort jukebox, maar daar heb je echt interactie met de mensen. Ze vinden het spannend wat het volgende plaatje zal worden dat je opzet. Hier werd het wel vreemd gevonden dat je alles door elkaar draaide, daar was dat heel gewoon. Wat dat betreft was het echt thuiskomen voor ons.”

Een paar maanden na de eerste reis gingen ze opnieuw. Deze keer ging Gerry Arling ook mee. “Ik wist niet wat me overkwam”, zegt hij. “Als nuchtere Drent was ik verbijsterd toen ik zag hoe ze uit hun bol gingen.” “En het was heel aanstekelijk”, vult Cameron aan. “Want ik heb je zien pogoën, voor het eerst in je leven.” Arling: “Het bracht dingen in mij naar boven waarvan ik niet vermoedde dat ik ze bezat. Je zou het niet denken als je mij ziet, maar ik was daar de gangmaker van de avond.”

Cameron: “De sfeer doet, vooral in de provincie, denken aan het rigide van het Oostblok, of Engeland in de jaren vijftig. Maar er is een jeugdcultuur gaande, van jonge mensen die daar uitbreken. Wat hier in de jaren zestig gebeurde, is daar nu bezig. Die economische crisis van nu komt eigenlijk als geroepen, dat is net het zetje dat nodig is om alles om te gooien.”

De Japanse invloeden klinken door op de onlangs verschenen cd All-In van Arling & Cameron. Op de aanstekelijke liedjes 'We Love Dancing!' en 'Here We Go' zingen de Japanse meisjes Tomoko en Chika. Arling en Cameron doen op hun beurt mee op de laatste cd van Pizzicato Five. In het cd-boekje worden ze omschreven als 'the great composers of this century'. In Japan zijn ze “behoorlijk bekend”, zegt Cameron. “Mensen komen voor ons als we op party's draaien, we moeten handtekeningen uitdelen, onze muziek wordt in tv-programma's gebruikt, we staan in heel veel bladen.”

In Amsterdam zijn Cameron en Ras net begonnen met een nieuwe avond in de RoXY, 'meet eat greet @ de Balkonbar': vroeg op de vrijdagavond worden hapjes geserveerd en muziek gedraaid op het balkon van de club. Maar Tokyo lokt. “We hebben plannen om daar een club te openen”, zegt Cameron. “En er te gaan wonen. Nederland is gewoon te klein, zeker voor nieuwe dingen. Die worden opgepikt door een kleine groep mensen, die er dan na twee maanden al weer flauw van is. Daar kun je niet van leven. In Japan zijn we niet zo groot als Pizzicato Five, maar klein is daar toch al weer tien keer zo groot als hier: er wonen honderdtwintig miljoen mensen. Het is wel een modern land, dus het zou mij verbazen als we over twee jaar nog zo hip zijn als nu. Daarom moeten we nu toeslaan.”