Bladen voor de schotelkijker

Een rubriek als deze kan alleen een voorproefje geven van wat er te vinden is aan abonneetelevisie, pluspakketten of aanbod via satellieten. Vooral wat het laatste betreft, is het aanbod overweldigend - digitaal en analoog tezamen genomen zijn er in Europa, volgens een berekening van het Franse Satellifax, nu zo'n zeshonderd zenders te ontvangen, waarvan 400 ongecodeerd.

Om met zoeken te helpen zijn in Nederland twee veertiendaagse tijdschriften op de markt: Veronica Satellite en Free Satellite Watcher, beiden in het Nederlands geschreven, in weerwil van hun naam. Jarenlang waren ze een baken voor de ongeveer 300.000 inwoners van Nederland, die de weg hadden gevonden naar analoge satellietontvangst. Het zijn voor het grootste deel programmabladen, vol schema's voor bekende stations of stations waar de gemiddelde Nederlander nog nooit van gehoord heeft, zoals TV1000 of Sky Sports 3. Dat laatste houdt verband met de onder analoge satelliet-kijkers zeer wijd verbreide handel in niet-officieel vervaardigde smartcards, waarmee je kunt kijken naar abonneestations waarvoor in Nederland niet officieel abonnementen worden verkocht.

De invoering van digitale satelliettelevisie zal, als het goed is, het schotelkijken uit de sfeer van het hobbyïsme trekken en het een gewonere vorm van ontvangst van radio en televisie maken. Het 'hacken' van coderingen in de digitale sfeer is, door het grote aantal variabelen dat de codeerder kan invoeren, heel wat moeilijker dan het analoog was - al doen er nog steeds geruchten de ronde over uit Turkije afkomstige wonderkaarten die zo ongeveer alles wat er in Europa aan gecodeerde televisie op de satelliet staat, zichtbaar kunnen maken.

Zowel Veronica Satellite als de Free Satellite Watcher doen dan ook nu hun best om geen hobbyïstische, maar 'gewone' bladen te worden, gericht op de niet bijzonder technisch geïnteresseerde kijker die van zijn schoteltje en digitale tuner-decoder hetzelfde comfort verwacht als van een kabelaansluiting of een sprietantenne. Dat valt nog niet mee: wie zich tevreden stelt met de door de Nederlandse Canal+ ter beschikking gestelde zenders (de meeste Nederlandse publieke en commerciële zenders, plus Canal+ voor abonnees) ondervindt weinig problemen. Maar zo gauw als hij ook naar ongecodeerde buitenlandse programma's, of naar andere satellieten dan de Astra's waarop Canal+ actief is, wil kijken, komt de kijker terecht in buitengewoon gecompliceerde verhalen over bitstreams, compressienormen, PID-codes en wat niet al.

Bovendien blijkt - alle eerdere verzekeringen ten spijt - digitale satelliettelevisie ten prooi aan kinderziekten, zowel aan de kant van de uitzenders als aan de kant van veel in Nederland verkochte tuner-decoders.

De ingewikkelde verhalen in Veronica Satellite en Free Satellite Watcher over het oppikken van gecodeerde analoge zenders zijn inmiddels dus grotendeels vervangen door nog veel ingewikkelder verhalen over digitale ontvangst, de problemen en de mogelijke remedies.

Weinig is, journalistiek gezien, zo moeilijk als het eenvoudig uitleggen van ingewikkelde technische problemen. Veronica Satellite slaagt daarin wat beter dan de Free Satellite Watcher. Vermoedelijk houdt dat verband met het feit dat bij Veronica meer professionele bladenmakers zitten, terwijl de Free Satellite Watcher het product is van enthousiaste amateurs, wier formuleringsbekwaamheid niet altijd gelijke tred houdt met hun begeestering. Veronica Satellite biedt bovendien nog informatie over programma's, filmsterren etc., iets waaraan de concurrent niet toekomt. De problemen waarvoor de gemiddelde bezitter van digitale ontvangstapparatuur zich gesteld ziet zijn echter dermate groot, dat deze misschien maar het best beide publicaties bij de hand kan houden.