Weekend

Gek word ik van de vraag waarom ik mij niet kandidaat heb gesteld voor de tweede zetel van het IOC. Ook dit weekend op het partijcongres zeurde men mij de oren van het hoofd. Ik snap het wel, iedereen ziet mij als dat eeuwige bestuursbeest uit Velp, maar ik wil niet. Ben al geen avond thuis.

Mijn Herman dreigde onlangs met een scheiding als ik het wel zou doen, waarop ik antwoordde dat het een goedkope manier was om hem te lozen. Humor is de kurk waarop ons gezin drijft. En dat gezin is nou net de reden waarom ik nee gezegd heb. Ik ben in de eerste plaats moeder. Daarbij wil ik mijn vriendinnen Els & Erica niet in de wielen rijden. Heerlijk duo. Allebei kanjers. Kan ik mee lezen en schrijven. Gun het ze van harte. En de mannen? Geen idee. Had u ooit van Wim Jesse of Marc Top gehoord? Vriendin van mij heeft ze laatst Engels horen spreken. Beeld was in één klap helder. Ard gun ik het van de mannen nog het meest. Maar die redt het niet. Te veel jongen en te weinig ellebogen. Te beschaafd dus. Over Wouter wil ik zwijgen. Dat ordi straatvechten met Anton vind ik topsportonwaardig. Vorige week ging de telefoon. Wouter. Of ik hem in contact kon brengen met mijn Belgische vriend Jacques Rogge. Jacques is heel hoog binnen het IOC. Even later weer telefoon. Wie denk je? Anton. 's Avonds belde Jacques. Of ik nog eens wat wist. Heb me zelden zo geschaamd.