BC Velsen is m'n grootste hobby

Ik ben gaan badmintonnen door mijn vrouw. Zij ging op die sport en ik dacht: misschien is het ook wat voor mij. Eigenlijk wilde ik op volleybal, maar dat was moeilijk omdat één van mijn vingers te kort is. Het gevolg van een schot in de hand, opgelopen destijds in Indonesië. Ik vroeg dus aan mijn vrouw: 'Is het wat, dat badminton?' Nou, zij vond het wel wat en zo werd ook ik lid van BC Velsen. Dat is 38 jaar geleden.

De sport en zeker ook de club zijn me in de loop der jaren zeer dierbaar geworden. BC Velsen is een fijne club, m'n sociale leven wordt ook voor een groot deel bepaald door de club. Je zou kunnen zeggen dat BC Velsen m'n grootste hobby is.

Ik heb ook altijd van alles en nog wat gedaan binnen de vereniging. Jarenlang schreef ik bijvoorbeeld in m'n eentje het clubblad vol. Ook buiten de club was ik actief op badmintongebied. Ik zat in wedstrijdcommissies van zowel het district als de bond en ben ook scheidsrechter geweest.

De laatste jaren houd ik me vooral bezig met de leden- en de financiële administratie van de club. Vooral in augustus heb ik het daar druk mee. Dan moeten de nota's de deur uit voor de contributie. En niet veel later de aanmaningen, want er zijn altijd trage betalers. Wie te laat is, krijgt tien gulden boete. Waar ik een hekel aan heb, zijn asocialen. Van die mensen die denken dat als ze niet meer betalen, ik wel begrijp dat ze geen lid meer willen zijn.

Eén keer per week speel ik zelf nog. Dubbelen, samen met drie andere opa's. Hoewel we heel wat aflachen, wil ik altijd winnen. Maar dat lukt alleen als ik met de jongste speel. Die is pas zestig.