DYSLEXIE

Naar aanleiding van het schoolvoorbeeld 'Zwakke lezers in de kou' in W&O van 17 januari, over dyslexie, vraag ik de lezers zich het volgende voor te stellen. 'Jantje' heeft aan een auto-ongeluk een lichamelijke handicap overgehouden maar krijgt daarvoor geen fysiotherapie en haalt op school steeds een 1 voor gymnastiek.

'Marietje' is blind. Zij krijgt geen gelegenheid om braille te leren en haalt daardoor op school steeds een 1 voor taal. 'Kees' is dyslectisch. Hij krijgt ook geen therapie en wordt op school steeds 'beloond' met een 1 voor taal. In het geval van Jantje en van Marietje zou een rel ontstaan. Het geval van Kees komt dagelijks voor en er kraait geen haan naar!

Gelukkig mogen in Nederland Jantje en Marietje aangepast onderwijs volgen en examen doen. Kees trekt echter aan het kortste eind. Ook al is hij helemaal niet dom en misschien wel behoorlijk getalenteerd: onderwijs volgen en examen doen op zijn eigen niveau met aanpassingen die horen bij zijn handicap, worden stelselmatig geweigerd.

Toch zijn deze drie kinderen volgens de wet gelijk. In augustus 1996 is een wetsartikel gepubliceerd waarin dyslexie als handicap is erkend en op grond waarvan leerlingen met die handicap recht hebben op aangepast onderwijs en examen. Er staat letterlijk “aan zijn mogelijkheden aangepast”. Maar in de praktijk komt daar bitter weinig van terecht. Ja, eventueel kan een kind het examen in een groot letterschrift aangereikt krijgen of mag het een half uur langer over een opdracht doen. Dat laatste is mooi, want dan kan het zich bijvoorbeeld bij stel-opdrachten een halfuur lang zitten afvragen hoeveel fouten het gemaakt heeft bij het spellen.

Doordat minister Borst dyslexie in haar brief zwaar bagatelliseert, maakt zij het vechten tegen het onrecht, waar dyslectische kinderen dagelijks tegenaan lopen, steeds moeilijker. Aan het einde van het artikel verzucht de heer Struiksma dat we misschien moeten wachten op een minister die zelf een dyslectisch (klein-)kind heeft. Laten we dan vooral hopen, dat die minister zolang aanblijft dat zo'n kind examen doet en tegen die tijd dezelfde wanhoop voelt als ouders met een dyslectisch kind in zo'n situatie nu voelen!