Bewondering

Mocht onverhoopt blijken dat de Amerikaanse president pleegt rond te lopen in zo'n leren broek met van die opengewerkte billen, dan neem ik alles weer terug, maar de afgelopen week heb ik alleen maar bewondering gekregen voor Bill Clinton. Het lijkt me dat de ene helft van de beschuldigingen die tegen hem worden ingebracht kinderachtig puriteins zijn en de andere helft en de andere helft irrelevant.

Clinton is een seksuele schuinsmarcheerder genoemd en door verschillende commentatoren is hij vergeleken met J.F. Kennedy, die volgens laatste berichten onverzadigbaar was tot in de kleinste kieren van het Witte Huis. Maar hoe zit het met Clinton? Soms kreeg je wel eens de indruk dat de rest van Amerika de klopjacht had ingezet op alle vrouwen, die wel eens met Clinton naar bed waren geweest. En wat is het resultaat van al die naspeuringen? Drie vrouwen.

Met Jennifer Flowers schijnt hij het inderdaad wel eens te hebben gedaan, beslist een zwakke keus. Uit haar eigen woorden begreep ik dat ze vond dat iemand die met háár naar bed was geweest eigenlijk nooit president van de Verenigde Staten zou mogen worden, een onbedoelde variant op de opmerking van Groucho Marx, die opmerkte hij nooit lid zou willen zijn van een club die mensen zoals hij als lid aanneemt. De manier waarop Jennifer zei dat ze “zich zorgen maakte” over het leeftijdsverschil tussen de stagiaire Monica en de president, maakte wel duidelijk wat voor bekrompen typetje ze eigenlijk is.

Dan is er Paula Jones, aan wie Clinton kennelijk wel iets heeft gevraagd, maar waarbij het nooit tot consumering is gekomen. En dan is Monica Lewinsky. Dat maakt drie. Maar laten het er zes zijn geweest, of tien. Tien slippertjes in 22 jaar huwelijk. Dat is één slippertje per 2,2 jaar. Ik weet niet hoe u erover denkt, maar ik kan dat geen enorme aantallen vinden, zeker niet als je bedenkt dat zo'n machtig man natuurlijk voortdurend in de situatie verkeert, waarin hem het fijnste gebak wordt aangeboden. Om hier te spreken over een oversekste of losbandige president is wel erg onrechtvaardig.

Wat de orale sex van Monica betreft, zou ik zeggen: so what? Monica vond het zo spannend dat ze niet kon nalaten erover op te scheppen, de president zal het niet onprettig hebben gevonden, en voor Hillary was het kennelijk geen bezwaar om haar man te blijven steunen. Aangezien Monica's orale sex er evenmin toe heeft geleid dat staatsgeheimen in vreemde handen zijn gevallen, kun je je met Walter Mondale afvragen: “Where is the beef?”

Maar het vreemdste in de hele affaire is het verwijt dat de president heeft gelogen en mogelijk heeft aangezet tot meineed. Wat is dat voor een land waar een openbare aanklager bij iemand kan aanbellen om hem of haar onder ede te vragen of hij of zij het wel eens met haar of hem heeft gedaan? Let wel, het is hier geen zaak van leven of dood, noch gaat het om de veiligheid van de staat. Het enige waar men achter probeert te komen is of er misschien een patroon te ontdekken is in het erotisch gedrag van de president. En dat naar aanleiding van een klacht van een vrouw, waarmee hij het tien jaar geleden niet eens heeft gedaan. Dat riekt sterk naar puriteins McCarthyisme.

Als binnenkort Monica Lewinsky naar voren treedt zal er een waar pandemonium ontstaan. Soms heeft de mens de morele plicht om te liegen. Zelf hoop ik dat Monica het lef heeft on te liegen, als het moet tegen de klippen op. Het zou terecht zijn als de waarheid hier moet zwichten voor het recht om niet te klikken. Ik zal niet beweren dat Monica in dezelfde positie verkeert als degene die door de Gestapo wordt gevraagd of er onderduikers in huis zijn - sprech die Wahrheit! - maar het feit dat zij gevraagd wordt naar zaken die ons eigenlijk niets aangaan en die een directe inbreuk zijn op de privacy, geven haar in ieder geval het morele recht om te liegen. Temidden van al het rumoer hield Bill de State of the Union. Hij repte met geen woord over de affaire en hield een fier betoog. Mijn bewondering nam alleen maar toe. De dag tevoren had Hillary zich uitvoerig laten interviewen. Eén woord kwam op: onverzettelijkheid. Wat een geluksvogel, die Bill.