Vrij Nederland

“Mag ik hem?”, vraagt de Albino, een witte neger met rozig haar en zoeloelippen. Hij wijst naar de Vrij Nederland die ik tussen het afval op de houtwerkplaats heb gevonden. Het is een oud exemplaar, de pagina's zijn vergeeld en overal zitten vetvlekken.

Ik knik verbaasd. Veel Vrij Nederland-lezers zijn hier niet, voor de meesten is De Telegraaf al teveel. Snel bladert hij er doorheen. Kennelijk weet hij wat hij zoekt. Ergens in het midden houdt hij stil.

“Ik vind dat wel een lekker wijf, ze heeft wel wat.”

Met beide handen houdt hij de pagina omhoog. 'Sorgdrager en de CRI' staat erboven. Ietwat peinzend, de lippen lichtjes uit elkaar, het spleetje tussen haar voortanden duidelijk zichtbaar, kijkt de minister me aan. Op haar driedelige oorbel zit wat vet en haar mond is licht gekreukt; voor de rest is ze puntgaaf.

“Die neem ik mee naar mijn cel.” Triomfantelijk kijkt hij me aan.

“Heb je nog meer foto's van haar?”, vraag ik.

“Nee, dit is haar eerste. Maar ik heb de cel nu wel helemaal volhangen, ze kan er nog net bij”, grijnst hij.

In gedachten zie ik Winnie's keurige meisjesgezicht op zijn prikbord naast de pin-up stoten, Playboy-poezen en andere sekskoninginnen hangen, en dat in de cel van iemand die ze nota bene zelf vijf jaar heeft gegeven. Ze moest eens weten.

Behoedzaam begint hij haar uit te scheuren en soms, als hij te ver doorschiet, vloekt hij wat en als het bij de hoeken te moeilijk wordt trekt hij met een potlood een paar streepjes en scheurt voorzichtig door.

Uit het niets duikt 'De Bloedhond' op, een beest van een bewaker, en iedereen valt stil.

“Wat ben jij in godsnaam aan het doen?”, vraagt hij wantrouwig.

“Ach niks, ik spaar haar, een ouwe jeugdliefde”, zegt de Albino met een stalen gezicht.

Hoofdschuddend nokt hij weer af.

Als ze is ontdaan van alle tekst, vouwt hij haar dubbel en steekt haar heel voorzichtig in zijn zak. Langzaam zakt ze weg en centimeter voor centimeter komen straffer en gestrafte dichter bij elkaar en als ze er helemaal in zit lijkt er helemaal geen verschil tussen goed en kwaad.

De bel gaat. “Einde arbeid”, brult een blauwe (bajesslang voor werkopzichter). Voetje voor voetje schuifelen we langs de controle. Ook de Albino moet zijn zakken legen en heel even ligt Winnie open en bloot op de X-Ray. Maar geen hond die er enige aandacht aan besteedt en ongedeerd bereikt ze blok twee. Even zwaait de Albino nog. Het is hem weer gelukt. Hij heeft er weer een pin-up bij.

'Hier tekenen', bijt de administrateur me toe. Met een allerlaatste handtekening heft gevangene 2025 zichzelf op. Ferdy Verschuur is terug.