Kleinkunstenaars bewijzen talent met intrigerende musical

Voorstelling: Obsession, van Jurrian van Dongen en Fons Merkies. Spelers: Albert Klein Kranenburg, Martine Sandifort, Daniëla Oonk, Alex Klaassen, e.a. Orkest o.l.v. Ronald Kool. Decor en regie: Jurrian van Dongen. Gezien: 26/1 in Klein Carré, Amsterdam. Aldaar t/m 15/2. Inl. (020) 622 52 25.

Een catwalk, met het publiek aan weerszijden, vormt de speelvloer van de muziektheaterproductie Obsession, want de hoofdpersoon is de Amerikaanse modemagnaat Calvin Klein - hier gespeld als Kelvin Clein, want je weet maar nooit of je de echte naam zomaar mag gebruiken - en de plaats van handeling is dus the world of fame and fashion, wat bovendien handig rijmt op de titel.

Jurrian van Dongen, die vorig jaar afstudeerde aan de Kleinkunstacademie in Amsterdam, wijdde toen een verrassend vindingrijke eindexamenvoorstelling aan zijn musical-idool Stephen Sondheim. Nu heeft hij op eigen kracht, met perfect passende muziek van Fons Merkies, een voorstelling gemaakt over een identiek thema: hoe succes ten koste kan gaan van vriendschappen. Blijkens zijn biografie had Klein immers een intieme vriend die hem bijkans alles leerde, maar op het hoogtepunt van de roem moest wijken omdat hij niet meer paste in het beeld van de succesvolle - en ogenschijnlijk heteroseksuele - ontwerper.

Van Dongen heeft die geschiedenis samengebald in een reeks puntig gestileerde scènes, waarin dialogen en zang één sluitend geheel vormen met de klank van het zevenmansorkest (strijkers en koperblazers). Als tekstschrijver is hij volop schatplichtig aan Sondheim, met zijn listige binnenrijmen en klankverwantschappen ('de hotemetoten van de haute couture') en de manier waarop hij één lied verschillende emotionele betekenissen kan geven door het beurtelings in de mond te leggen van verschillende personages. Zo mogelijk nog schatplichtiger is Fons Markies, met zijn navrante accenten en melodielijnen waarin de echo's van Sondheims musical Sunday in the park with George niet van de lucht zijn.

Maar het is de beste inspiratiebron die ze hadden kunnen kiezen, en hun getalenteerde navolging is in elk geval heel wat beter dan het werk van de vele epigonisten van de quasi-symfonische bombast uit de hedendaagse mega-musical. Obsession schiet, vind ik, hooguit nog tekort in de uitwerking van emoties. Voor de verstoten vriend is bijvoorbeeld een gaaf onderdrukt afscheidsnummer geschreven, dat op kousenvoeten wordt vertolkt door Alex Klaassen. Maar wat Klein alias Clein op dat moment ondergaat, blijft onbenoemd. En zo krijgt hoofdrolspeler Albert Klein Kranenburg te weinig materiaal in handen om zijn personage net zulke scherpe contouren te geven als Martine Sandifort en Daniëla Oonk in de voornaamste vrouwenrollen.

De voorstelling, gespeeld door een ensemble van studenten en ex-studenten van de Kleinkunstacademie, is alleen te zien in de bovenzaal van theater Carré in Amsterdam, in het kader van het tienjarig bestaan van de stichting Vrienden van Carré. Deze stichting reikt voortaan elk jaar een stipendium uit om een productie te laten maken door een jong, veelbelovend amusementstalent. Als dat steeds tot zulke intrigerende debuten leidt is dat een hoogst waardevol initiatief.