...en het schandaal

CLINTON WAS DE eerste Democraat sinds Franklin Delano Roosevelt (driemaal herkozen) die van het electoraat meer dan één eigen ambtstermijn mocht volmaken. Inmiddels is gerede twijfel gerezen. Zullen Amerika en de wereld een herhaling te zien krijgen van de drijfjacht die media, politici, aanklagers en rechters in de jaren zeventig ontketenden tegen de Republikein Nixon en die eindigde in diens ondergang? Een week nadat The Washington Post, Newsweek en ABC het volk confronteerden met de blow job-verhalen van Monica Lewinsky valt moeilijk te ontkennen dat de president in ernstige moeilijkheden verkeert.

De uitval van Hillary Clinton gisteren tegen de onafhankelijke aanklager Starr en de beheerste voordracht van de State of the Union door de president zelf veranderen hieraan weinig. Er is de afgelopen dagen te veel gezegd en geschreven dan dat dit met een enkel optreden in het openbaar kan worden geneutraliseerd.

Clinton had er voor gekozen in zijn jaarlijkse toespraak tot de natie niet op de hem achtervolgende schandalen in te gaan. Dat moest de sinds vorige week volgehouden verzekering kracht bij zetten als zou Monicagate geen invloed hebben op de staatszaken en als zouden de president en zijn medewerkers zich ongestoord wijden aan hun dagelijkse plichten. Zelfs manifesteerde de president zich een moment als wereldleider toen hij, voor de zoveelste keer overigens, Saddam Hussein de wacht aanzegde. Maar specificaties bleven uit. Eerst moet worden afgewacht of de Russische afgezant in Bagdad iets bereikt en hoe minister Albright de komende dagen in de belangrijkste Europese hoofdsteden zal worden ontvangen.

ZO STAPELEN de onzekerheden zich op. De adviseurs van de president begrijpen dat de tijd niet langer in hun voordeel werkt. Zij hebben de rechter die de Paula Jones-zaak behandelt, verzocht het proces aanzienlijk te vervroegen. Maar Jones die al een keer haar juridisch team verving omdat het was uitgekeken op de vertragingstactiek van het Witte Huis, wil daarvan niet weten. Volgens haar lopen er nog veel meer Monica's rond die een verhaal hebben te vertellen van misbruik en miskenning door het staatshoofd. Dat vergt tijd. Onafhankelijke aanklager Starr toont zich op zijn beurt niet onder de indruk van de aanval van de first lady op zijn persoon. Starrs onderzoek tegen de Clintons heeft eindelijk vaart gekregen. Het verlies van de president en zijn vrouw is zijn winst.

Ook Nixon heeft een tijd lang de fictie van een functionerend presidentschap overeind kunnen houden. Het was Kissinger die de buitenlandse politiek voerde onder zware omstandigheden (de Oktoberoorlog). Nu zijn het minister van Financiën Rubin en minister van Buitenlandse Zaken Albright die een ernstig aangeslagen Clinton bijstaan bij het op koers houden van het schip van staat. Met de State of the Union gaat het goed, zei de president. Maar met de State of the Presidency is het slecht gesteld. Aan de bizarre gevolgen daarvan zal ook de Unie niet kunnen ontkomen.